Het ei van Collumbumbus

HET EI VAN COLLUMBUMBUS.

Er is een ei. Een ei in mij. Een ei in mei. In mei, in mij een ei. Een ei dat zich op een bepaalde manier manifesteert. Een ei, wat zich aan mij anders kan voordoen, dan een willekeurig eender ei aan jou. Toch kan dat ei zich zowel an jou als aan mij op eenzelfde wijze voordoen, zonder dat wij dit, ten aanzien van dat ei, van elkaar weten. ‘t Is een ei, maar is ‘t er wel een” Gezien de vorm komt het aardig in die richting. Wat ovaal van vorm, maar dan gaat het vergelijk al heel snel mank. Een eendenei misschien of toch een kunstei of gewoon een simpel stukje papier, in een bepaalde vorm geknipt waarop iemand, een bepaald iemand weliswaar, wat met kleurtjes is gaan goochelen. Vloeikleurtjes, grote hoeveelheden water, zonder de schaal te breken. Een derde zou dan klaar zijn geweest, maar die bepaalde iemand vond van niet. Het was wat te zacht; in deze tijd van nieuwe zakelijkheid is soft al een dubieus woord aan het worden. Geitenwollensokken uit en fantasiekousen met ontbrekend kruisje aan. Een vleug verantwoorde erotiek kan,moet kunnen in deze nieuwe manier van zijn. Iemand die kleur bekent, dus. Jawel, maar met een zekere restrictie. Met beide benen in twee werelden willen staan impliceert concessies doen. Niet dat je daarbij alles moet inleveren, want op een bepaalde plaats zullen de benen elkaar treffen en ontdekken dat zij, op dat ontmoetingspunt, niet om elkaar heen kunnen. Daar, in die brandhaard, kan een ei, dit ei misschien, een belangrijke rol gaan spelen. Op dat moment ontdek je misschien dat er geen sprake is van een ei, maar dat je mogelijk dubbel ziet en twee eieren ontwaart. Is hier sprake van een zinsbegoocheling, illusie, optisch bedrog of is al die schijn zeker” Zeker is schijnzekerheid maar is het omgekeerde ook het geval of gaat dit wat te ver” In ieder geval was er een ei en komt daar opeens een ander ei bij. Het is mijn gemakzucht, waardoor ik mij tot het gebruik van het woord ei, als omschrijving, laat verlEIden. Terzake echter; je kunt immers niet altijd op eieren lopen. Het is een ovaal, maar met die omschrijving zijn we er nog niet. Voor hetzelfde geld is het een uit de hand gelopen cirkel. Een cirkel die allerlei varianten in zich bergt. Een cirkel waarin leven valt te ontdekken, iets van het voorjaar vertolkt, niet helemaal het verleden is vergeten. Het heeft iets sprankelend, niemand wordt perse verplicht om de dingen te zien zoals ze zijn, sterker nog, je hoeft je niets van de tekening van een hand aan te trekken. Zelfs de achtergrond kent iets van een belofte. Vraag is alleen hoe deze belofte in te vullen. Maar ik dwaal af! Beter is om op het doel gericht te blijven en te constateren wat er verandert of te veranderen valt. Vandaar…