HET blijft spannend!

Het blijft een bijzonder fenomeen: tijd. Vaak blijft er enige tijd over en op een ander moment is er sprake van een tekort. Soms verspringen cijfers in een digitaal geheel en op een ander moment wekt de analoge tijd mij uit mijn gepeins. Hoewel ik dat van dat gepeins er maar een beetje bijdenk. En er verder geen woorden aan vuil zal maken. Het laat voor wat het is.
Een constatering. Indien mijn oog erop valt. En soms valt dit gelijktijdig. Met het verspringen van een getal, is het zomaar weer een bevestiging. Een bouwjaar. Geboortejaar. Als voorbeeld.
1947. En de mogelijke veronderstelling dat dit een uitstekend bouwjaar is. Of beter gezegd was. Ik liet mij daar ook op voorstaan. De tijd van de onbekommerde jaren die toen nog een aanvang moest gaan nemen. En de beleving. Veelal in zwart/grijs/witte tonen. Doe er dit keer een kleur bij: grijs. Als eerder gememoreerd blijf ik toch wat in de zwart/witten hangen. Bijkans als een vastzittende tijdgeest. Een periode waarin werven hun personeel met een broodtrommel op de bagagedrager naar huis lieten gaan. De hoeden en petten die het verschil tussen kantoorpersoneel en de noeste arbeiders naar voren brachten. Een periode ook waarin klinknagels voor stalen geluiden zorgdroeg en waarin de blauwe vlam van een lasapparaat zo her en der de omgeving kleurde. Een periode waar het medium foto en film een heel andere dimensie vertegenwoordigt.
Polygoon. Wereldnieuws. Bioscoop. Een viertal bioscopen de bevolking van Alkmaar verleidde.
De Cinema, Rex, Victoria of de Harmonie. Keuze te over. Toen. En de stem van Philip Bloemendaal. Wat een herkenning toen hij zijn stem uitleende voor de eerste Metrostellen in Amsterdam. Het aankondigen van stations. En gelijktijdig teleurstellend. Het zwart/wit beeld dat ontbrak. En de snelheid waarmee de rails onder het metrostel verdwenen. De omgeving in een flits aan mij voorbijtrok. Kraak noch smaak. Een feitelijk gegeven. Voorgeprogrammeerd.
Maar je komt hem, gelukkig, ook nog weer anders tegen. Koop een gedateerde DVD met een willekeurig geboortejaar tot iets in de jaren zestig, begin zeventig en je zult zijn stem vanuit een ander zijn weer tot je mogen nemen. Of anders kun je anderen daarop attenderen. Jongeren bijvoorbeeld. Misschien duidelijk maken wat dat voor jou betekent. Wat dat met jou doet.
Of ooit deed. Net als dat snoepje van de Gruyter…
Of het verscheiden van Albert Heijn. Ook die heeft wat doorgegeven. Niet alleen als naamhouder. Maar AH opgestuwd in de mondiale vaart der volkeren. En vertegenwoordigde gelijktijdig de eenvoud. Heeft, gelijk ieder ander, wat door te geven. Aan de ene kant door het genetisch afhankelijke zijn, aan de andere kant door de ontdekkingen die hij deed. Die jij doet. Die ik doe. Iedere dag opnieuw.
Iedere dag als een vervolg op het andere stukje, een herhaling van tijd, een herhaling van de voorspelbaarheid en het stilstaan bij de variant die steeds om dat hoekje gluurt. Een bijzonder stil en vergezicht. Wat zich kan laten vastleggen. Wat hier en nu wordt vastgelegd. Gelijk stroom nog steeds het digitale zijn van die wekker weet te continueren. Staat vast en beweegt.
Staat stil en draaft voort. Hoewel draven…
Juist daar doet zich iedere keer weer de herhaling voor. Van dezelfde getallen op een ander moment. In rood. Opdat het er gekleurd staat. Opstaat als het ware.
Zoals ik er even gekleurd opsta. In dat zachte schijnsel. In mijn eigen Symfonica in Rosso, terwijl ik de onderdeken aanzet. Als ooit mijn opa. En zie weer wat licht erbij. Van de stekkerdoos.
Omdat mijn inwendige thermostaat het enigszins af laat weten. Maar die kleur is oranje. Naast het oranjegeel van de telefoon. Punten. Herkenbare punten. Waar ik mij op oriënteer. Aan vasthoud. In het duister van de nacht. Geen sterren noch een maan. En de tijd die blijft verspringen.
Tot 1959. Maar in 2000 werd het weer 20.00 uur. 2000. 2011 schrijf ik momenteel.
Kinderen sinds 2000 geboren gebeiteld zitten. En voor al die anderen in de tussentijd: die weten niet beter. Die hoeven er niet mee te leren leven…
IEDERE
dag opnieuw
herhaalt zich mijn
geboorte jaar digitaal;
iedere dag opnieuw
is het
13 minuten voor 8.
En zolang ik die cijfers zie verspringen weet ik verleden en heden in elkaar te knopen.