Herkauwen.

Ik hap wat, ik eet wat, ik kauw wat en ik slik wat. Ik hap wat, ik eet wat, ik maal wat en ik slik wat. Ik hap wat, ik eet wat, ik maal en kauw wat en ik slik wat. Ik eet wat, hap wat, maal en kauw wat en ik… verslik me. ‘Heimlich is niet in de buurt en een ander slaat mij behulpzaam tussen mijn schouderbladen, terwijl ik blauw aanloop. Van de weeromstuit verlaat een hete aardappel mijn keel en hoestend en proestend kom ik uiteindelijk tot bewustzijn. Alhoewel, dat van dat bewustzijn is helaas aan mij voorbij gegaan. En waar een ander in een kippenbotje het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld, is het bij mij slechts een kwestie geweest van tegelijkertijd een tweetal dingen doen te weten: eten en lachend proesten. Ofwel proestend van het lachen en tegelijkertijd die hete aardappel in mijn keel te doen belanden. Ik bedoel maar, hoe kwalijk wil je het hebben” En dat alles in het kader dat ik uit eten ben genood. Nu ben ik niet zo’n groot liefhebber van lunchen dan wel uit eten gaan, maar wanneer mij iets dergelijks wordt aangeboden, wie ben ik om dat af te zeggen. Een goed glas bier om het geheel weg te kunnen spoelen, een maaltijd waarbij ik eigenlijk meer in staat ben om een kinder- dan wel een seniorenmenu weg te werken, terwijl ik in het verleden mijn mond niet omdraaide om de restanten van een ander tot mij te nemen. En dan met name wanneer dit Indisch dan wel Chinees eten betrof. En nu voel ik me bezwaard wanneer ik mijn bord niet leeg eet, een servet over de restanten drapeer en mij op voorhand verexcuseer wanneer een deel van het eten in de kliekerton verdwijnt… En waar in het verleden het hap, slik weg fenomeen een rol speelde, is het nu dat ik mezelf als het ware betrap dat mijn maaltijd nuttigen doet denken aan een herkauwend rund. Die neemt immers rustig de tijd om niet alleen te malen, maar ook nog eens te gaan herkauwen simpelweg omdat dat rund verschillende magen tot haar beschikking heeft. Hergebruik om de dag door te brengen, en nog eens rustig over de dingen van de dag na te gaan denken. Was dit voor mij weggelegd, hoefde ik mij geen zorgen te maken omtrent de dag van morgen, maar kon ik stomweg stilliggen bij de dingen van vandaag!