herhaling

20090430-1241043364N1502maast488

Routinematig zonder rancuneus te worden. Ik geef het JU te doen. Iedere keer opnieuw die herhaling van zetten.
Iedere keer opnieuw het zoeken naar die ene verandering, dat kleine puntje wat even om aandacht weet te vragen.
Iedere keer opnieuw dat vage zoeken naar een ander uitgangspunt zonder de volstrekt eigen visie geweld aan te doen. Ook dat geef ik JU te doen!

Alsof ik in staat zou zijn om JU enige opdracht te kunnen geven.
JU leest. En als het de moeite waard is zou JU kunnen reageren. Maar ook dat hoeft niet.
‘t Zou mogelijk een aanvulling kunnen zijn op al wat ik achterwege laat, dan wel een ongedachte invalshoek dan wel de specifieke visie van JU. Maar of dat dan weer de mogelijkheid zou kunnen bieden tot een dieper gaande gedachte…”!
Ook dat is dan weer een vraag.

Neen, veel makkelijker is het om in de molen van alledag te stappen. Voorbereidingen te treffen voor de dag van vandaag.
Aan de ene kant de laatste van de maand, aan de andere kant het besef dat wijlen Prinses/Koningin/Prinses Juliana 100 had kunnen worden ware het niet… Zoals ook zij zich op een zekere dag uit het publieke leven diende terug te trekken.
Vanwege dat proces in haar hersenen. De vraag of het Alzheimer was dan wel een gewoon arteriosclerotisch proces onbeantwoord latend…

Ook dat behoort tot de zekere routine van haar lijfarts.
Voor zover deze nog het leven heeft. Niet alleen schoonheid vervaagt maar tijd doet gelijktijdig een aanslag.

Zoals Douwe Draaisma gisteren naar voren bracht.
Omtrent herinneringen. En het ‘skippen’ van bepaalde herinneringen.
Bewust dan wel onbewust in het woud van vergetelheid achter laten. Zonder daar een enkel teken bij te plaatsen.
Het besef nog wel zonder dit te weten. Of het besef van niet en dan alsnog vergeten.
Alsof er niets gebeurd is. Alsof…

Juist door dat alsof klinkt het een beetje als het ‘Tsja’ van Martin Bril. Het onaf zijn van iets.
De mogelijkheid dat er nog andere bekentenissen naar voren hadden kunnen komen.
Waar mogelijk (n)iemand op had zitten wachten.
Of juist iedereen.
Als in die volzin van Th” Lau: ‘iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.’
Bedenk het! En sta dan weer even stil.
Tenminste als JU van plan bent om juist deze dag op een geheel andere manier door te gaan brengen.
Laat de wereld zien dat de wonderen nog steeds bestaan.
Door er spoorslags van door te gaan.
Niet letterlijk, verdwaal voor een wijle in je eigen geest en open deuren die anders,
ook voor JU, gesloten blijven. Haal een plumeau uit de kast. Begin te stoffen.
Ga lekker hard niezen. En gooi die overtollige bagage weg.
Zorg dat je ongeremd naar de dag na vandaag gaat kijken. En treedt deze onbevangen tegemoet!
Realiseer dat dit de eerste dag van de rest zal zijn.
En hang niet aan die vanzelfsprekendheid! Jawel, maar…

Dan zeg JU eigenlijk weer nee! Ook niet verkeerd, maar weet dat het anders kan zijn.
Indien JU juist die onschuld weet te behagen. Of JU onderdompelt in JUW eigen na”ef zijn.
JUW maagdelijkheid. JUW kind zijn.

Maar dat kan niet! Dat is juist die onmogelijkheid.
Dat heeft te maken met dat gevoel van verantwoordelijkheid.
Of de verantwoordelijkheid die JU, op een ander moment, op JUW nek nam.
De vooronderstelling dat JU de consequenties van JUW keuze voldoende dacht te hebben overzien.
En te weinig rekening hield met de varianten. Het ongekende thema…

ROUTINE

Uit den vreemde
klinken
holle stemmen
wezens, ontdaan
van voor- en achterkant
de nijvere, dappere
handen
wapperen, gesjouw
van de ene
naar de andere kant

dag, de dagelijkse
routine, de smaak,
geur van ontbinding
tijd, de herhaling
en het eeuwige gezever

raak ik vandaag
mijn plasje kwijt

raak ik hen, als ik niet
oppas,
leven zij nog steeds,
wanneer zij al lang
aan de dagelijkse routine

van zijn ontglipt zijn.

Waar het op slaat” Wie zal het weten”

Ik bedacht het ooit en ook ik realiseerde mij wel het een…

Maar weinig van het ander!

20090430-1241043603N1902aken640

Een prettige Koninginnedag!