herhaling

Laat de kinderen tot mij komen. Maar als die kinderen komen, staan volwassenen veelal in de weg. Neem nu, bijvoorbeeld, de NAMAC beurs in Houten. Een veelheid van volwassen kinderen maakt zijn opwachting, op een enkele haar na, en het zijn dit keer geen ruim gevulde zakken die het pand verlaten. Waarmee ik dit keer niet het publiek bedoel… Neen, het heeft er veel van dat de huidige tijd andere keuzes vraagt. Het gemak waar in een recent verleden niet op een enkele euro werd gekeken, wordt het steeds meer een toonbeeld van kijken, kijken, afdingen en dan, alsnog niet kopen. De hoop die gloort, raakt door de huidige tijd verloren. Nu weet ik wel dat het in mijn beleving heel anders is dan de vele bezoekers die voor de kramen langs paraderen, maar dan nog. Waar het voorheen aantrekkelijk was om te scoren, is het momenteel niet veel meer dan een dagje uit. En het typisch Nederlandse geklaag laat zich dan ook veelvuldig horen. Toch biedt het geheel vele vormen van vermaak. Al is het alleen maar door de aanblik die dikke billen en overmatige pensen voor een belangrijk deel de stand der zaken in Nederland illustreren. Obesitas en een vorm van halleluja vieren als het ware de boventoon. De patatkraam draait overuren en menigeen wenst bovenop de mayonaise nog een portie satesaus al dan niet voorzien van een uitje. De oorlog die zich dan voordoet verdwijnt al ‘slikvingerend’ in het keelgat, voor de droeve reis naar het riool wordt aanvaard.
Neen, ik heb weinig te klagen. Zeker niet wanneer ik in staat ben om een Citroen Maserati op de gevoelige plaat vast te leggen. Een auto uit het jaar 1988 in supersonische staat. In die zin dat de eigenaar van dit vehikel de automobiel al sinds dat jaar in zijn bezit heeft. Een kapitale auto die niet onder doet voor een willekeurige Porsche. Maar ook dat is niet aan mij ter beoordeling. Een Amerikaan die er alles aan doet om de desolate toestand te continueren. Waar roest roest, waar een verdwaalde kale kip van rubber de indruk wekt dat de deplorabele toestand niet veel meer is dan de ogen op te richten. Weer eens wat anders dan die gemiddelde doorsnee Japanse koets.
Het was een leuk dagje, waar de ‘cost’ weer eens voor de ‘baet’ uitging. De afsluiting loog er ook niet om: even langs de Zaanse Schans om alsnog de opdracht van Ton enige inhoud te kunnen geven. Iets wat over de top dient te zijn. Maar of ik daar in geslaagd ben… ach