herhaling


iGer.nl
WAAROM ZORG IN NEDERLAND”
Een teken van leven. Signalen, via sensoren opgevangen tril”lin”gen die, in grotere mate versterkt omgezet worden in lijnen op een groen verlichte schaal van de monitor.
Een teken van leven. Ogenschijnlijk is hij dood, weggeteerd tot in de laatste tot sterven gedoemde cel. Wijzers op die schaal geven anders aan. Niet wetend dat ook het meest be”trouwbare instrument kan falen, zet de nietsvermoedende ver”pleegbehandeltechnicus alle spanning in één beweging op de kluwen draad die de verbinding vormt tussen wezen en instru”ment. Een schok golft door de ether. Dan de geur van verbrand vlees.
Een teken van leven. Zij wacht, gespannen, de uitslag af en laat de naalden opnieuw tot leven komen. Zacht gekrijs klinkt uit de monitor die een lange strook wit zigzag papier uit de tandeloze bek braakt. Het hart klopt met alle vitaliteit van het leven. Zij kijkt in de levenloze ogen van de man die al maanden in coma ligt. Zij bevochtigt zijn ogen als haar ogen vochtig worden.
Een teken van leven. Ik weet dat jij bent. Jij, die mij over”spoelt door niet anders te zijn. Je stelt mijn zijn, mijn uitspraken, mijn impulsen ter discussie bent er en blijft. Je wijst mij grenzen en vraagt je, in mij af, waar ik mee bezig ben, wat ik wil in dit nu. Ik zeg je “het is mij een genoegen” en jij vraagt je wellicht af of ik teveel gedronken heb.
Maskers, die wij allen dragen, kunnen vallen en weer andere maskers tevoorschijn toveren. Jezelf zijn kent zoveel beper”kingen, roept zoveel nieuwe vragen op dat het vaak makkelijker lijkt om het beeld dat weer een ander heeft te bestendigen. Leven biedt daardoor een rijk palet aan kleurschakeringen; vaak houd ik primaire kleuren in stand en gebruik dit als uitgangspunt om de basis van mijn bestaan te duiden. De dis”cussie die daaruit voortvloeit gaat vaak ten koste van het wezen. Wij weten dit van elkaar en daardoor onthouden wij elkaar dit weten. Dit is zo voorspelbaar vanzelfsprekend, dat wij, jij, ik in een oergezonde achterdocht deze twijfel aan de logica als terloops, wat achteloos wederom ter discussie stellen, niet altijd in het besef hoe deze hernieuwde vraag”stelling bij de ander overkomt.
Ik heb dit niet bij jou en twijfel daardoor niet aan jouw oprechtheid. Voor mij is dit dan ook niet “zomaar” een uit”spraak, maar een vrij fundamentele/principi”le, los van het gegeven dat principes niet veel meer zijn dan ononderbroken strepen op mijn asfaltbaan. De wetgever kan niet iedere over”treder van zijn/haar uitgangspunten straffen; mocht echter iemand zich over de ononderbroken streep bewegen en men wordt gesnapt, zal men de consequenties van die keuze moeten dragen. Als ik stel dat het genoegen geheel aan mijn zijde ligt…….
Alkmaar, 17-06-’94.
Wik.
Nu weet ik wel dat zoeken in archieven niet altijd dat oplevert waar de hoop aan gekoppeld zou kunnen worden. De hoop, die hing aan het deksel van de doos. Pandora wel te verstaan. Maar na het verhaal van Richard als reactie op een kort geleden tekst t.a.v. de 70 jarigen (momenteel hebben 76763 mensen hun steun betuigd!) is het weer een herhaling van de mensheid die op deze log een rol kan gaan spelen. Want zorg baart, door de mensheid heen, eeuwig zorgen. Is het niet vanwege een groot verloop, dan wel een herhaling van de varkenscyclus. En het oude credo van de (be)roep(ing) speelt daar onderhuids een rol van betekenis in. Roeping dus! Want wie omgaat met afhankelijke mensen zal altijd de eigen grens onder ogen komen. De grens gekoppeld aan de leeftijd. Aan de ziekte. Aan die afhankelijkheid. Aan het vergelijk. Van leven. Van waarden. En van een mogelijk berusting.
Het Kabinet als romp gaat door. Sven Kramer mist goud. Een menselijke vergissing op het verkeerde moment. Want ook Sven is een mens. Een foutje door een binnen/buitenbocht.
Wie is als mens niet uit de bocht gevlogen” Heeft een verkeerde afslag genomen” Was even de weg kwijt” En liet zich raden. Door iemand die in welke vorm dan ook hulp aanbood. Een hand reikte. Een oor leende. De zaken helder op een rijtje wist te zetten. Duidelijkheid schiep.
Een overdenking om de realiteit onder ogen te komen. Onder ogen te zien. Een traan weg te pinken. Of stomweg ‘jammer'” te zeggen en weer over te gaan tot de orde van de dag!


iGer.nl
En de plaatjes” Die zijn vrij recent!