herhalen van zetten


iGer.nl
Laat mij raden: een meer dan geweldige dag!
Een zalig, verrukkende dag. Een meer dan verrukkelijke dag. Een heerlijke dag. Een zonvergeten dag. Een klotedag. Een godsherenenchristenenzielen dag. Een er komt geen eind aan dag.
Een doordeweekse vrijdag. Een vergeetemmaarsnelledag. Een ‘had ik maar dag’. Een gewone werkdag. Een luierdag. Een kinderzeerdag. Een kinderloze dag. Een lachende kinderendag.
Een gewonde werkdag. Een wonderdag. Gewoon een dag voor dag en dauw dag was ik al op dag. Om zes uur ging de wekker dag”


iGer.nl
De meeste mensen leven bij de gratie van de tijd. Dragen klokjes die zich automatisch bijstellen indien de zomer en de winter elkaar wisselen in tijd. De meeste mensen leven bij diezelfde tijd indien zij de agenda’s dienen te trekken.
De tijd die soms verloren gaat in een ‘Westfries’ of ‘Alkmaars’ kwartiertje. Of iets wat nog drie minuten vraagt” Of wat meer omdat er zo nodig iets afgemaakt dient te worden. Waar geen moeten aan te pas komt. Of de vraag hoe laat het is en dit tot vervelens toe herhaald gaat worden” Een tijd van leven en een tijd van lol. Het praten en het breien principe. En de tijd die almaar voortschrijdt. Steeds maar verder en steeds maar vroeger later.
Maar stel JU nu eens voor:
JU niet meer door de tijd te laten leiden. Alle tijd van de wereld tot JUW beschikking te hebben. En daarbij de gelegenheid krijgen om dat in overeenstemming te brengen met je gevoel. JU door je eigen emoties door de tijd heen te begeven. De tijd, naar geheel eigen believen, stil te kunnen zetten”


iGer.nl
Als ooit in dat verhaal wat ik las. De wereld die in tijd stilstond en kinderen die een overval zagen. De overvallers die ongeschonden hun misdaad konden begaan en kinderen die hier getuige van waren. Actie ondernamen. En alle anderen stonden stil in tijd en in die hoedanigheid. Dat stel ik me wel eens voor. Dat ik de enige ben die doorgaat in de tijd terwijl, alle anderen geen besef hebben van hun stilstand. Alsof de wet van de remmende voorsprong zich zo zou kunnen manifesteren. Vooruit hollen door wat de tijd neemt. Want het gegeven tijd is daarbij een farce.
Toch heb ik momenteel alle tijd. Juist omdat ik niets meer moet, hoef ik eigenlijk steeds minder. Ja lopen! Als een obsessie. Vanwege juist die collateralen. Of om een vlucht te verbergen. Om de zaak als het ware te ontvluchten. Een vorm van in de steek laten. Of een excuus om deze dan wel een andere reden. Want met zo’n berg tijd in het verschiet, weet ik af en toe niet, waar ik zal beginnen. Terwijl er genoeg te doen valt. Maar het missen van een ‘drive’ belemmert mij in enige mate. En de vraag ‘waar doe ik het voor’ laat zich niet direct beantwoorden. Dus sta ik stil. Of trek mij terug. Niet onder een wollen deken, maar wel in bed. Wat lezen en wat doezelen. Wat denken en niets doen. Wachten tot het later wordt. En dan een druk om de hutspot op te gaan zetten. De piepers te gaan schillen en de stamper uit de la. Want daar was het vandaag wel weer voor. Hutspot zonder bal. Wel met biologisch gehakt. Geruld. En dat daar weer doorheen gedaan. Een beetje weemoed naar voorheen: lang niet zo lekker als vroeger. Maar dat kan ook simpelweg aan mijn smaak gaan liggen. Achteruitgang. Door de tijd”

HEIMWEE

Ik zit op een onbewoond

eiland

in mezelf en hoor het

ruisen van de branding

ruisen van de palmen

het ruisen van

en mis

het maatje

dat ik deelgenoot

van mijn

ervaren

zit ik

op het eiland

door mij bewoond.


iGer.nl
Dat neigt naar eenzaamheid. Naar alleen zijn. Als JU zuiver naar de tekst zou gaan kijken. Maar de wetenschap dat andere ogen deze tekens zien, desnoods gaan lezen en daar dan hun gedachten over laten gaan…
zo’n dag was het! En ook zo’n dag zal zich in de tijd herhalen!