Hendrik


iGer.nl
Als Hendrik Petrus in 1935 komt te overlijden staat er dat gebouw in Den Haag. Als zichtbaar toonbeeld van zijn tijd. Heeft Dudok zijn spoor al uitgezet en andere sporen her en der achter zich gelaten. Komt duidelijk naar voren dat vooronderstelde grenzen zichtbaar kleiner zijn dan menig chauvinist mag gaan vermoeden. Tenminste, op termijn. Maar zie je daar niet overal de handtekening van terug. Of een plaatje wat aangeeft wie de bedenker was. De architect desnoods. De schepper van dat wat als eenvoudige materie achterblijft. Het geel, de baksteen, de strakke lijn, de bak met water waar een fontein kan worden verondersteld. En de stijlelementen. Een vleugje Art Deco, wat fragmenten van een afgebrokkelde Amsterdamse School, verborgen om de hoek de beelden van de Haagse School. En daar tussendoor wordt het Museon geschapen. Het geraamte van een Potvis en de entree die zich nog weer anders voordoet. En dan nog is het niet genoeg. Het beeld waar de zilveren camera schuil gaat doet recht aan het camera obscura fenomeen. Een groot doek met tekst wedijvert met de kunst van een mij niet nader bekende schilder. Terwijl datzelfde Den Haag er prat op gaat het grootste aantal doeken van Piet Mondriaan te herbergen. De toegangsgang tussen de beide vijvers herbergt mensen in de luwte; achter glas is het zowaar behaaglijk toeven. Of eigenlijk meer vertoeven: de schrale wind doet niet alleen guur aan maar is ook guur. Ondanks het gevorderde tijdstip. Want klokke twaalf gaan de deuren open.


iGer.nl
Berlage als architect en het Gemeentemuseum wat wij laten voor wat het is. Wij komen voor dat wat ons beweegt om regelmatig op de dinsdagavond in elkanders gezelschap te gaan vertoeven. Bewogen beelden voor dit moment vastgelegd en de eeuwigheidswaarde die zich door een afgekeurde blik (een beeld wat langer dan twee seconden de blik weet te vangen loopt de kans om langer in het bestand te worden opgenomen, althans volgens Gerard zijn visie) in een asemmer als asbestemming het veld gaat ruimen. Een soort van strooiveld waarbij geen enkel bewijs van zijn overblijft. Alsof het gevangen beeld niet bestaan heeft. Alsof de knop die toen ooit het beeld en tijd beroerde niet heeft plaatsgevonden. En dat alles in tegenspraak met de beelden waar dit museum zich op voor laat staan: Andy Warhol, Dwight D. Eisenhower, Koningin Wilhelmina, een schuingebogen Bernhard alsof hij de scheve schaatsen net heeft ondergebonden en in een verborgen hoek een foto van Sanne Sannes. Verongelukt in een bocht van de Eeuwige Laan in Bergen waar deze schuin naar links buigt. Hij rechtdoor koerste.
En niet ouder werd dan 30. (1937 -1967). En zijn nagelaten foto’s momenteel bij de liefhebber voor wat duizenden euro’s van plaats kunnen wisselen. Een beperkt oeuvre heeft nagelaten. Maar dat oeuvre kan zich, heden ten dage met de beschikbare technieken, mogelijk weer gaan uitbreiden. Hoewel men dan de noemer van facsimile uit de kast zal dienen te trekken.


iGer.nl
Den Haag. Haagse Harrie dan wel Harrie Jekkers en het gelijk van de koffietent. Zoals deze zich in dat Statenkwartier voordoet. Op het midden van een zonovergoten zaterdag gesloten. De helaas te vroeg overleden ski’s die aan een aanhanger hangen. Alsof de eigenaar zich constant op een piste waant en daar de goegemeente van op de hoogte wenst te houden. Een verdwaalde Maserati die zich koestert in datzelfde zonnetje. En Stalin. In een afgekeurde alarmcel. Een borstbeeld met een typisch Hollands burgerlijk schemerlampje. Type Poldermodel. En waarschijnlijk afkomstig uit het Catshuis. Nog van Kok. En nu een geschenk van Dr. Mr. Jan Peter. De man die zijn gereformeerde achterban nog aan zich weet te binden, waar het Katholieke deel hem zichtbaar de rug toekeert. De man die te vaak het lied van Jan Eduard de Quai heeft gedraaid:” ‘lijmen Jan, lijmen Jan, lijmen met z’n allen, lijmen nu het dan nog kan en daarna carnavallen”‘ Carnavallen” Jan Peter” Echt niet! Op zaterdag een rondje of wat op Zandvoort en op zondag: rust en minimaal twee keer ter Kerke!
De Katholieke Kerk in opspraak en de noemer ‘God noch gebod’ de gemoederen danig weet bezig te houden. Paters, priesters, voorgangers dan wel Bisschoppen zich in het kruis werken om het Kruis te gaan verschonen. Zoiets als de man in datzelfde museum na een leven van seks, drugs en rock en roll vanuit zijn stiel Roxy in Amsterdam momenteel zijn resterende dagen doorbrengt in een verpleeghuis. Een ver plaag huis. Want de beelden dringen diep door: schrijnend om hem van achteren te zien in een luier van Tena man met bandafix om die afgevallen billen om de boel nog wat bij elkaar te houden. Die andere foto waar de eenzaamheid van afdruipt: een sigaret en de blik op oneindige omhoog. Zoals ook Ramses Shaffy in zwart/wit terug te vinden valt: een paar dagen voor zijn dood met als een treurwilg hangende wenkbrauwen en een enigszins gefatsoeneerde stoppelbaard. De eenentachtig jarige Simon Vinkenoog: een week voor zijn dood. En Jan Wolkers: een oude man met de doorleefde handen van een beeldhouwer. Of iemand die als schrijver niet meer in staat kon zijn een pen vast te houden. Verschrompelde handen. Kromme handen. Een vinger die de trekker overhaalt. Handen die een opgehangen man proberen te bergen. Handen die een mobieltje vasthouden. En het slachtoffer van een bende oorlog die op datzelfde mobieltje de wijde wereld in gaat.
En dit alles valt te vatten onder
DE TIJD
De tijd heelt
woorden
die te vroeg
te laat
of weer
vergeten zijn
de tijd heelt
stil de
stilte
heelt
de tijd in
woorden.


iGer.nl

En als woorden staken spreken beelden voor zich!