Heilig ijs

Het kan altijd nog beroerder. Ook kan het natuurlijk altijd weer wat beter gaan. Of anders gaan dan ooit bedacht. Of gaan zoals het gaat. Zoals vandaag.
Om 12.00 uur gaat de telefoon. Ex-collega Jan aan de lijn. En waar ik het houd op een goede middag, verbetert hij mij terstond. Goede morgen klinkt het vanaf de andere kant van de lijn. Blijkt dat tussen Alkmaar en Amsterdam een verloop is ontstaan van een drietal minuten. Ik zet mij manmoedig over deze correctie heen. Even later prevelt Jan in mijn oor dat ook het voorgenomen feestje in zijn geboorteplaats niet door gaat. Ook dat hotel is reeds volgeboekt. Desondanks zetten wij de kaarten nog steeds op die vrijdag tussen hemelvaart en Pinksteren. Wederom een dagje uit. En waar Mieke ons een suggestie zou kunnen doen, laten we dit nog even in het midden. Even afwachten wat de Janneman te berde weet te brengen.
 


iGer.nl
En dat doet, ondanks een geringe teleurstelling, toch wel weer goed. De wetenschap dat hij het dit keer kort zal houden door zijn omstandigheid werk, resulteert in een enigszins kort en bondig gesprek. Het heeft er veel van dat ook deze competentie door ons beiden wordt gehanteerd. Waardoor de vraag naar het huidig onderwijs al spelenderwijs wordt beantwoord. Het competent zijn gezien in het licht van de omstandigheid. Het in het voetlicht treden als het ware. Een spotlicht wat ervoor zorgt dat de schijnwerper een volglicht wordt. Het wachten is op een cameraman die ons verder volgt en er een show ontstaat die deed denken aan de woorden van Ernst Hattink. Praktijkbegeleider van Dijk & Duin & Bosch. Iemand die met de coördinator Peter Stet garant staat voor een 23-tal BBL’ers die op die locatie de opleiding volgen tot Psychiatrisch Verpleegkundige. De stop die het instituut Parnassia heeft aangekondigd: slechts zes leerlingen mogen de opleiding gaan volgen. Zo’n 10 procent van het aantal leerlingen die in het verleden de opleiding bevolkten. De oppervlakteverkleining die ook dat opleidingsgebouw getroffen heeft. Gehalveerd door een hele muur op te trekken. En de vergaderingen van alle praktijkbegeleiders tussen grofweg Texel en Zeeland. Want zover strekt de huidige reikwijdte. Of armwijdte.


iGer.nl 
Bezuinigingen. Alles op een grote hoop en handelen naar bevinden. Maak er een hoop van en sta versteld van de puinhopen die daar dan weer het gevolg van zijn. Haal de tussenlaag weg en benoem een aantal voorwerkend medewerkers tot teamleider, deel een aantal coördinatoren uit en geef de schuld aan de overheid et voilà, de tent draait even en niet veel later compleet in het slop. Dan benoem je een dokter die met pijnlijke ingrepen de boel saneert (onder de noemer van de zachte heelmeester) en voor je het weet is de hele zaak geschiedenis. Of laat Italië wederom het lichtend voorbeeld zijn. In 1979 sloten de gekkenhuizen hun behandeling en openden de poorten onder de noemer ‘Vrijheid is therapeutisch!’ en wie de vrijheid niet aankon ging dood. Of legde simpelweg het loodje. Of knapte op. Of, wat veel meer mensen deden, knapten finaal af. En als iemand finaal afknapt verdwijnt gelijktijdig het probleem. Waar geen problemen zijn hoeft niemand zich te bekommeren. En als niemand zich bekommert, is de vrijheid aldaar. Gelijk de bal ook veelvuldig rond zal zijn en door onbeheerste voeten alle kanten op kan rollen.
 


iGer.nl
Wederom een gevoelskwestie. En gevoelens blijf ik koesteren. Waar ik ze ook tegenkom. Op welk moment dan ook. En in welke omstandigheid dan ook. Omdat dit deel van mij met andere delen valt te delen. En daardoor deelbaar is.
Ik haal een zuiger door het huis. Hetgeen stof doet opwaaien. Want stofzuigen is toch niet veel meer dan het verplaatsen van stof. Het op een wat eerlijker manier gaan verdelen.
En dat de opmerking van wat ‘oogt het netjes’ door het zicht weet te onderbouwen. Zonder Franse slag. Of zaken die onder het kleed zijn verdwenen. Uit zicht. Maar dat kwam ik niet tegen vandaag. Ernst H. bij C1000. En een kort gesprek. Over die gemeenschappelijke deler. Zijn vrouw ging door met boodschappen doen. En Ernst liet weten dat hij nog 12 jaar mocht. Zag daar niet tegenop. Maar sprak wel over het uitzitten…
Af en toe zit het leven toch wel heel onbegrijpelijk in elkaar. Zoals ook deze aantekeningen niet veel meer zijn dan de zinnen die zij vertolken. Leesvoer van de koude grond nu de ijsheiligen zijn verdwenen…
 


iGer.nl
St. Mamertus, St. Pankratius, St. Servatius en St. Bonifatius gaven op 11, 12, 13 en 14 mei in het jaar 1000 hun namen aan deze vier dagen. De weergoden waren die dagen heel gunstig gestemd. Juist zij besloten om de heerser van de nacht naar de langerdurende schemering te verbannen. Nachtvorst op zijn retour en de crypte waarin werd besloten bezochten wij onlangs. In Deventer. En die uittocht heb ik vast kunnen leggen!