Hectiek

Om nu te beginnen met het gegeven dat wisselstoringen vandaag aan de orde van de dag waren, de Nederlandse Spoorwegen er alles aan deden om de vertragingen die zich voodeden op te lossen door treinen uit de dienstregeling te nemen, een terugreis van Utrecht  naar Haarlem er anderhalf uur over deed en wij gezapig vanuit een eerste klas coupe regenvlagen, druppels en een droge fohn over de weilanden zagen scheren, geeft het iets weer van de omstandigheden waaronder wij uiteindelijk vanuit het Spoorwegmuseum ons aan een tweetal witgouden rakkers konden wagen. Met het oog op de tijd, de omstandigheid waaronder deze tekst naar voren komt, hierbij vast een eerste deel!
De hectiek van deze dag, verdwijnt in een oogopslag. Nu klinkt deze uitspraak mogelijk wat boud, maar het geeft wel aan hoe snel prikkels van het ene moment naar het andere moment zomaar uit beeld kunnen verdwijnen. Dat beelden verdwijnen is inherent aan de tijd, dat de tijd met die beelden aan de loop kunnen gaan een gegeven en dat ik daar deelgenoot in ben, hoogst vanzelfsprekend. Gelijk de loop der dingen door het sluiten van de ogen een heel ander beeld kunnen veroorzaken. Neem nu, als voorbeeld, sporen door de tijd. Sporen die ooit naar een front leiden. Sporen waarbij dood en andere ellende deel uitmaakten van een strijd die doorgaans niet te bevatten was. De rampspoed die zich voltrok, de onverschilligheid die zich van de mensheid meester maakte, de omstandigheden waaronder dit geheel plaatsvond en de inventiviteit welke diezelfde mensheid naar voren wist te brengen. Sporen naar het front, is de naam die momenteel in het Spoorwegmuseum in Utrecht te aanschouwen valt. Een indringende tentoonstelling. Niet in de laatste plaats door een schaalmodel van een rijdend kanon. De Dora. Een kanon waarvan er twee zijn gemaakt en waarbij een heel leger aan soldaten nodig was om het kanon van een granaat te voorzien. Na 46 granaten moest de loop vervangen worden…
Foto’s, tekst en beeldverhaal proberen de rol van het spoor te verduidelijken. Ook de verschrikkingen van de Holocaust komen naar voren: de goedernwagons en beestenwagons geven een stilzwijgend beeld omtrent die verschrikkingen. Simpelweg door de ruimte voor zich te laten spreken. Toch wordt de rol van de trein in oorlogstijd niet onder stoelen en banken geschoven. En dat doet dan weer deugd. Tanks en andere (pantser) treinen completeren dit beeld. Hospitaal en ‘schapenhokken’ geven een indruk omtrent de mogelijkheden die door de trein aan troepen geboden konden worden. Centurion, een Leopard en zelfs een AMX op platte wagens, geven een beeld van de koude oorlog. De muur die een belangrijke rol speelt en de oefeningen die het Nederlandse leger op grootschalige wijze op de Luneburgerheide liet plaatsvinden. Het gebied dat, bij een mogelijke Russische aanval, tot verdedigingsgebied was bestempeld. Oefeningen, waar ik ooit als dienstplichtig militair deel van heb uitgemaakt. Dit keer nog even geen beelden. Daar hoop ik morgen nog enige aandacht aan te kunnen besteden. Straks dus. Want vandaag staat er iets anders op mijn programma: batterijvervanging!