Hartekreten

Hou afstand/Rij met je hart/Geef richting aan/op een hart
Hartekreten. Hartekamp. Hartekramp. Hertekamp. Hertenkamp.

Aan het einde één woord goed. Doet de rest er dan niet meer toe” Wel degelijk!
Want de weg bracht mij heen en weer terug.
Bij licht en in het donker. Dan vallen al deze hartenkreten pas echt op. Omdat je er de tijd voor kunt nemen. Flitsen in het duister. Letters boven de weg. Maar wat dit nu precies met dit hart van doen heeft…”! Ik gok er maar op dat dit nog uit de tijd stamt van Balkenende twee. Of drie. Met een vrouwelijke minister. Van verkeer. Want dit soort kreten vind JI weer niet boven de waterwegen. Want ook dat zijn wegen waar een zeker begin niet altijd het einde kan gaan betekenen. Daar heb je geen hart bij nodig. Zeker niet in Nederland. Dat doen dan weer straalzenders. En voormalige beeldbuizen. Het kastje naast een andere heilige. De koe. Waar de benzine maatschappijen toch maar weer een slaatje uit weten te slaan. En daardoor weer de Staat spekken opdat verder gegeten kan worden uit de ruif…

Ja, cirkels blijken heel vaak rond. Zeker de cirkels die ik gistermiddag trof. In Wijk aan Zee.
Van alle plaatsen juist de plek waar ik heerlijk even kon dwalen.
Door duinen zonder Schotse Hooglanders. Langs oude bunkers.
En een bijzonder uitzicht op de Hoogovens van Corus of misschien wel Tata.

20090513-1242176192N1205waz1391

Passend in een landschap waar kunst bestaat uit staal.
Roestig staal dan wel van een schilderlaag voorzien.
Geen roestvast staal. Objecten. Door verschillende kunstenaars in een onzeker landschap geplaatst.
En dat vraagt om aandacht. Dat vraagt om bepaalde hoeken. Dat vraagt ook om vastlegging.
En dat deed ik dan ook. Het weer werkte mee.
Het waaide stevig en de camera in mijn hand legde juist dat ene moment vast.
Waarop de wind met mijn hand aan de haal probeerde te gaan.
Een samenspel waarbij ik slechts de knop bewoog.

En stond te kijken. Niet alleen van het uitzicht. Maar ook van de uitdaging.
Want was ik wel in staat om dat duin te beklimmen”
In staat om langs zandpaden op en af te gaan”
Mij over te geven aan vertrouwen in mijn eigen lijf.
De mogelijkheden af te gaan tasten”

Ja! Want ik keerde weerom!
En kwam er wederom een einde aan dat begin.
Beging ik toch een kleine overtreding. Want er was niemand die wist waar ik verkeerde.
Naar Beverwijk ging ik. Naar Charles.
En het was zoals het altijd is. Gewoon goed!
Hetgeen vraagt om een herhaling. Het liefst deze keer zonder flauwekul mijnerzijds.
Want stel je voor dat hij dan weer eendenmagen weet voor te schotelen.
Dan zal ik zeker mijn vingers gaan gebruiken.

Als JU niet weet wat te eten:
vraag het Charles, stellig en gewis dat je bepaaldelijk aanschuift bij zo’n eigen dis!

SPOEL
daaromheen
de draad
geweven
het begin is waar

het eind is

zoek!

Alkmaar/Beverwijkaanzee.
Beverwijk/Alkmaar.

20090513-1242176121N1205waz1410

Golven spoelden waar spoelen draaiden.