Hamburg, maandag 12 maart 2018, (deel 3).

Ik zal niet zo snel beweren dat Hamburg ‘a place to be’ dient te zijn, maar boeiend is de stad wel. Oud en nieuw, bejaard en bedaard om vervolgens een wervelende indruk achter te laten. Of dit nu een demonstratie betreft, dan wel dat het openbaar vervoer zich via U-bahn, S-Bahn, bus en trein zich naar elders spoedt, kleurrijk is het geheel in ieder geval wel. Een stad waar je je eindeloos kunt gaan vermaken, of laten vermaken, een stad rijk aan historie en geschiedenis, een stad die het nodige in de aanbieding heeft er waar wij een optimaal gebruik van hebben gemaakt. Maar allereerst nog wat beelden van de zondag. Een demonstratie van Koerden onder optimale politiebegeleiding. Ik beperkt me dit keer tot een viertal beelden alvorens over te stappen op de nacht, die de nodige ophef teweeg bracht… snurkt de een niet dan wel de ander, en snurkt de ander dan gaat spontaan het licht aan…


IMG_0404


IMG_0406


IMG_0408


IMG_0410
De maandag kenmerkt zich door het ontbijt waar de Lidl dit keer voor garant staat. Daar de honger zich op dat moment voordoet, zijn de verse broodjes de redding nabij. Kaas zal het zijn, croissant met een kaasdressing en zo nog het een en ander. De smulpaap wordt niet geboren, maar heeft de kwlijke eigenschap zich in de loop van het leven te ontwikkelen, hetgeen een teleurstelling tot geolg heeft. Het schone overhemd wordt ingeruild voor een al gedragen hemd omdat de buikomvang volgens zeggen ietwat is toegenomen, en goede voornemens zich in de loop van de dag spontaan tot leven komen. Daar gaat het echter niet om, waar wij vandaag gebruik van zullen maken is de U-Bahn, die ons alras naar de andere zijde van de stad brengt. Sankt Pauli is waar wij uitstappen en ook daar heeft zich reeds een schare van drinkende daklozen zich gevestigd. Een enkele dame maakt deel uit van dit illustere gezelschap. Maar wij gaan op weg naar het Maritime Museum van Hamburg, dwalen door de geschiedenis waarbij een opvallende plek is ingeruimd voor schepen (hoe is dit mogelijk”!) alvorens bij een bijzondere treinbaan uit te komen. Dat mijn oog direct op een zeldzaam rongenkwartet van circus Carl Hagenbeck valt, zal lezers in deze absoluut niet verwonderen. Laat de plaatjes dit keer voor zich spreken… 


IMG_0414


IMG_0415


IMG_0416


IMG_0423
Het feest in voorlopig nog niet afgelopen, want er staat nog meer op het program. Wat bijvoorbeeld te denken van de Elbephilharmonie, een gebouw dat 800 miljoen euro heeft gekost en dat geld alleszins waard is geweest. Een kolos van een gebouw, een roltrap van 80 meter die ook nog eens een knik kent en waar de gids ook het nodige over kan vertellen. Het is helaas niet toegestaan om binnen foto’s te maken en dat zorgt ervoor dat de beelden zich beperken tot het uitzicht dat op de galerij naar voren komt. En waar de mist voor de nodige sfeer weet te zorgen, een soort van kermis met een ander vooruitzicht.


IMG_0427


IMG_0434


IMG_0440


IMG_0447


IMG_0451


IMG_0462
Na een paar uur daar te hebben doorgebracht heeft Michael nog twee bijzonderheden op het lijstje staan: de Russische U-Boot, waar de gids zich dit keer maar met twee man hoeft te bemoeien, hetgeen een levendige discussie tot gevolg heeft. De bemanning mocht niet groter zijn dan 1.65 meter, niet zwaarder dan 50 kilogram en de het feit dat deze onderzeeboot tot in de 21e eeuw nog werd gebruikt geeft iets weer omtrent de Russische defensie. Klein, krap en benauwd, behuizing ternauwernood en de betere klasse in Rusland was uitverkoren om op jonge leeftijd (16 jaar) ervaring op te doen om op 19 jarige leeftijd commandant van dit schip te worden. Met 39 jaar ging men dan met pensioen, maar een enkeling heeft deze leeftijd ook behaald, omdat het merendeel reeds op 35 jarige leeftijd het loodje had gelegd, door de stoffen die zich in deze boot ontwikkelden… Een bijzondere ervaring, met een bijzondere gids die een bijzonder verhaal aan ons voorschotelde. En of dat nog niet genoeg was, een heen en weertje door de Elbetunnel, waar voetgangers dienen te wijken voor de auot’s die de gelegenheid hebben om ‘s morgens met liften naar beneden te worden gebracht (tot 13.00 uur) en ‘s middags van de ander zijde de terugtocht te aanvaarden. 450 meter heen betekent ook 450 meter terug, en wij hadden al wat voetstappen doorstaan. De U-bahn opgezocht richting hotel, van een rust moment was geen sprake, de magen lieten zich horen en de Pizzeria was gelukkig vlak om de hoek. Dat wij daar in een voormalige huiskamer met anderen de maaltijd tot ons namen zorgde ervoor dat wij wederom op tijd in de bedden verzeild raakten!


IMG_0463


IMG_0468


IMG_0472


IMG_0475


IMG_0479


IMG_0483


IMG_0484


IMG_0488


IMG_0489


IMG_0491


IMG_0494


IMG_0496