Hamburg, dinsdag 13 maart 2018 (deel 4).

Is er leven op Pluto” Waarschijnlijk niet! En of vrouwen van Venus komen en mannen van Mars, ook daar zet ik de nodige vraagtekens bij. Zeker in een tijdperk waarin Genderneutraal als uitgangspunt dient, en de mens als onzijdig zijn of haar of anderszins de opwachting dient te maken. Waar ik geen vraagtekens bij zet is die wondere wereld die zich in Hamburg voordoet. Daar is duidelijk sprake van een wereld die in het klein een afgietsel is van de Grote Mensenwereld, met alle geneugten van dien. Of dit nu een stelletje copulerende wezens betreft op het dak van een filmlocatie, of dat het vliegtuigen zijn die het luchtruim kiezen, geen fijnstof produceren en na een geslaagde landing zich opmaken voor een volgende vlucht, of dat de bergen van Zwitserland een geheime ruimte verbergen waar de achterkant van het voorkant kan worden bekeken, de lavastromen die de Vesuvius van een indrukwekkende rode gloed voorzien, dan wel de vrachtwagens die af en aan rijden op het vliegveld, nadat ze weer van stroom zijn voorzien, de werelden die daar verbeeld worden tarten de werkelijkheid zodanig, dat je bijkans als een Gulliver door de wereld wenst heen te stappen. Je hebt geen wereldreizen nodig om Rome aan je voeten te krijgen, Amerika even aan te doen, Hamburg in het klein te aanschouwen, dan wel dat het voormalige circus Sarrasani te zien domineren. Want ook circussen staan heden ten dage in een ander licht dan voorheen de bedoeling was. Weg de wilde dieren, een enkele olifant die nog wat te eten krijgt en leeuwen en tijgers elders worden opgevangen. De Partij voor de Dieren maakt hoogtij dagen mee…


IMG_0498


IMG_0500


IMG_0501


IMG_0503
En eerlijk gezegd kan ik er voor een tweede keer wederom geen genoeg van krijgen, wanneer de dag overgaat in de nacht, het duister vergezeld gaat van onweer en bliksem en alle lichten volop gaan schijnen, de treinen zich nog steeds door het duister voortbewegen, laat staan dat de brandweer en andere hulpdiensten het blauwe zwaailicht vergezellen met het geluid dat zo kenmerkend is, het voetbalstadion die uitzinnige supporters laat juichen wanneer een niet zichtbaar doelpunt wordt gescoord. En de wetenschap dat ons tripje naar Hamburg straks ten einde loopt… Auto recht voor de ingang geparkeerd, op het juiste moment ons gemeld voor de rondleiding achter de schermen van dit sprookje en het genoegen hebben dat ons gezelschap maar uit vijf personen bestaat, inclusief onze gids, die zich meer dan uitsteken van haar taak weet te kwijten. Het heeft de afgelopen dagen zo moeten zijn dat wij het genoegen hebben gehad om bijna individueel rond geleid te worden, hetgeen op zich een ander hoogstandje is geweest. En, gelijk gebruikelijk, loopt ook deze uitspatting ten einde. De reden” Simpel, het ophalen van een kraan. Niet zomaar een kraan maar een kraan die vele mogelijkheden heeft. Een unicum dan wel een unica omdat hier maar een kraan van gemaakt is, handarbeid door een meneer Martin die zijn ziel en zaligheid in deze kraan heeft gestopt. Een twee uur durende uitleg volgt, de mogelijkheden schijnbaar legio en de liefde waarmee hij vertelt waarschijnlijk onderdeel gaan uitmaken van het afscheid dat de kraan te wachten staat. Afscheid nemen bestaat niet maar dit gaat ongetwijfeld gepaard met een enkele traan, waar wij geen getuigen van zijn geweest. En dan op weg naar onze Heimat, de Elbetunnel gepasseerd en de mogelijke opstoppingen ontweken, nog even dat gas intrappen en ook nu komt de auto aan haar trekken, terwijl we een enkel broodje tot ons nemen. Ook vandaag heeft Lidl zich gebogen over onze hongerige magen en wanneer Bremen gepasseerd, Oldenburg op de borden staat en ook deze stad in de snelheid van de weg verdwijnt rest ons Groningen waar de sluiers die deze dag kenmerken het besluit is van deze bijzondere trip. Met dank aan een meer dan voortreffelijke Reisleider, met dank aan de snurkende overnachtingen en met grote dank aan al die dingen waar wij getuigen van zijn geweest!


IMG_0505


IMG_0506


IMG_0517


IMG_0584