Hallo Deo!

Door 30 maart 2013

‘God bedacht de nieren op zaterdag. Dan was er tenminste iets te zeiken op zondag.’

 IMG_1410

Dit heet een quote te zijn. Een quote die geheel en al op rekening van Suzanne komt. Hoewel ik even de neiging had om met haar veren te gaan pronken. Ik heb me ingehouden. En dat valt niet altijd even mee. Me inhouden, terwijl ik nog weleens de neiging bespeur om me uitbundig te laten gaan. Me niet altijd bewust ben van de omstandigheid waaronder ik vertoef, laat staan dat ik me realiseer omtrent de plaats en de huidige positie die ik inneem. Neem nu, bijvoorbeeld, gisteren. Na een meer dan overweldigend bezoek aan het Museum voor Volkerenkunde, waar totempalen schier oneindig naar het plafond toe reikten, de dondervogels zich in kleur lieten aanschouwen en de paradijsvogels dit keer niet voor het oprapen waren, vertoefden wij, na wederom een bezoek te hebben gebracht aan museum Boerhaave, in de kroeg van Rolf. Alwaar het gerstenat onze dorstige kelen mocht gaan smeren. De koude voor een moment werd getrotseerd en de vlokken de eerzame voorbijganger van een witte rand wist te voorzien. De standaardrituelen uit de kast werden gehaald, water voor de medicijnen en bier voor de keel, de eenvoudige doch voedzame maaltijd ook dit keer uit een Nasi Goreng Rames bestond, en een onverwachte ontmoeting met een drietal lieden die ooit in Santpoort hun opleiding hadden genoten. In een tijdperk dat ik reeds lang het Gesticht achter me had gelaten, maar waar de mij zo bekende namen nog voor een herkenning zorg konden dragen. Riet (van Rosmalen), Luc (Straver), Martin (van der Geest) om maar enige namen te berde te brengen. En dat was verheugend. Juist die ontmoeting in die kroeg gaf een accent aan een dag die toch reeds kleurrijk was. Want de kleur van de dag lijkt ons als een handschoen te passen.

 IMG_1396IMG_1402 (1)

God is ons een toevlucht. Een zuster met een kapje. En de genade waarmee in een recent verleden kunstgrepen werden toegepast. Operaties die niet altijd ongeschonden werden doorstaan. Zaken waarbij de dood zijn tol eiste. Waarbij leven, welvaart, welzijn en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Waar in het aanschijn van het Hemelse Gerecht de menselijke sterfelijkheid regelmatig aan de kaak werd gesteld. Waar iedere cultuur een unieke eigen uitdrukking aan weet te geven. Waar aan de ene kant hel en verdoemenis kan worden gepreekt, de duivel zich tussen verschillende geloven beweegt, dan andere kant goedaardigheid predikt. Met het oog op morgen, schrijf ik deze lettertekens. Schrijf ik, als het ware, mijn schrift. Waarbij de beelden mogelijk mijn wansmaak naar voren kunnen brengen. Mijn wansmaak. Of misschien wel niet. De zaken uit mijn verleden, die mogelijk nog steeds een rol spelen in mijn heden. Gelijk de gesprekken die ik gisteren met Jan mocht hebben. Waar het zowel over niets dan wel over alles gaat. Waarbij leven en dood met eenzelfde gemak passeren, als de cd’s die door onze handen glijden. Het gemak waarmee in elkaars nabijheid verkeren. Mogen verkeren. Want ook dat heeft veel weg van een gunst. En als de tekens gunstig zijn, is het goed bij elkaar vertoeven. Ondanks die schrale wind, ondanks mijn roodblauwe handen. Ook dat is nu eenmaal zo. Hetgeen dan weer een ‘het zij zo’ op z”n plaats weet te zetten…

IMG_1397IMG_1405

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 30 maart 2013 om 17:33 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.