Gursky, een fenomeen!

Als iets niet is van wat je je had voorgesteld, kan het zijn dat je je dient voor te bereiden op een teleurstelling. Wat nu als die mogelijke teleurstelling anders uitpakt dan je je had voorgesteld” Ik kocht weer eens een boek en werd getriggerd door een naam: andreas gursky architektur. Een beschadigd boek dit keer, een beschadiging nog wel op het titelblad. Maar voor een aantrekkelijke prijs. En dat heeft ook wel de doorslag gegeven, want… hoe vaak gaat het in het leven niet om de inhoud, terwijl we de neiging hebben om de verpakking te alten voor wat deze is. Of liever gezegd was, want hoeveel verpakkingen hebben in de loop der tijd niet een verandering doorstaan. Nu is het met dit boek zo dat de inhoud mij dit keer verrast. Want hoevelen met mij zijn in de voetsporen van Gursky terecht gekomen”! Geen idee, hoewel op het achterblad van datzelfde boek zo’n achttiental namen te vinden zijn onder andere om een aantal te noemen Aleida en Jan Assmann, Dieter Bartetzko, Francesca Ferguson, Rudolf en Monika Schmitz-Emans, Reinhard Spieler en Thomas Zaunschirm. Waarbij ik dit keer de keuze heb gemaakt om op die bepaalde namen te vallen. Gursky is, in zekere zin, een standaard. Waar Gursky verschijnt, ontstaat een heel circus aan apparatuur en medewerkers. Gursky heeft een idee en voert dit idee bijna volmaakt uit. Ik spreek bewust over een bijna volmaakt, want ook hij zal kritisch naar zijn uiteindelijk werk blijven kijken. En dat kritische herken ik ten dele. Enigszins kritisch ben ik wel, maar extreem kritisch niet. En voor wat betreft het bewerken van foto’s” Daar heb ik diverse ‘handlangers’ voor en ook dat durf ik te vermelden. Hoewel het enigszins tegen mijn principe indruist. Ook een Rhein foto valt in dit boekwerk te bewonderen en wel Rhein II. Waarschijnlijk is hier een ander aantal miljoenen dollars mee gemoeid dan met het werk Rhein IV. Maar ook daar kan ik me vandaag in vergissen. De eenvoud zelve maar door de grootte van dit werk intrigeert de eenvoud. Want wat is het nu eigenlijk” Een aantal lijnen in verschillende kleuren, een ontbrekende horizon en ook dat is tot stand gekomen door die eerder genoemde bewerking. Het heeft iets weg van een Picasso, waarbij deze een tweetal ogen in een ander perspectief naar voren bracht, het heeft wat weg van een van Gogh met zijn typerende ruige penseelstreken wat het laatste deel van zijn leven kenmerkte, het heeft wat weg van Appel, een Brood desnoods en gelijktijdig gaat ieder vergelijk mank. Het is een Gursky die een trend wist te zetten en het zijn zijn volgelingen die daar een andere interpretatie aan weten te geven. Gursky als een eigenzinnig fenomeen, een man die, en met uitgebreid palet aan fotografische hulpmiddelen als het ware een nieuwe wereld aan de wereld voorstelt. En met mijn beperkte kijk word ik gelijktijdig gefascineerd door dat wat zijn lens weet te vatten…


IMG_1315


IMG_1316


IMG_1318


IMG_1319