Groter worden

ZO GROOT MOET JE BLIJVEN, zo klein wil ik zijn. Maar geregeld heb je niets te willen. Zijn het anderen die proberen je de les te lezen, door hun verwachtingen uit te spreken, doelen te stellen en je opdrachten te geven. Dan, afhankelijk van welke positie je inneemt, is het veelvuldig een kwestie van slikken, knikken en gelaten aan het werk te gaan. Waarbij de onmin onderhuids toeneemt, je gaat twijfelen aan de moeite die jij moet gaan investeren en het discutabele rendement dat het geheel dient op te leveren. De vraag of het uberhaupt zal gaan renderen geheel in het midden latend. Neem nu, bijvoorbeeld, mensen die wetenschappelijk zijn onderlegd. Die de tijd en daardoor de koers gaan uitzetten, die politiek achter de schermen bedrijven en het resultaat op een bepaald moment wereldkundig gaan maken. Zoiets als een derde dinsdag in september. Waarbij dit keer de Koning de troonrede voor zijn rekening zal gaan nemen. De pracht en praal en de veronderstelde versobering als het bekende zwaard van Damocles over de goegemeente te laten hangen. Maar voor die tijd wordt er gemasseerd, gepamperd, gelobbyd en gedeald. Het kan nu eenmaal niet op, wanneer het meest voorbeeldige Europese jongetje door een met de hakken over de sloot gehaald resultaat, zijn goede bedoelingen in Europees verband laat zien. Goede bedoelingen. En slechte resultaten, waardoor dit keer het accent komt te liggen op het halflege glas. Weer eens wat anders dan ooit die bomen tot in de hemel…
Samsom gaat scheiden. De wereld staat her en der in brand, maar juist dit bericht haalt, met foto tijdens de stembusgang van zijn familie, de krant. Het geeft iets weer van een andersoortige armoede. Het niet in staat zijn om ook dit gezin bij elkaar te houden. Het CBS zal hier waarschijnlijk optimaal gebruik van maken bij het publiceren van een volgende reeks cijfers. De macht van de getallen en de abstractie waarmee dit gepaard gaat. Want of het nu zes dan wel negen miljard is wat de voornemens zijn, eenieder zal dit weer aan den lijve gaan ervaren. Het tekent de tijd. Het tekent ook het talent van de huidige middenmoters. Dan doel ik slechts op de gemiddelde leeftijd van dit huidige kabinet. En dan zeg ik dit keer niet dat het mijn tijd wel zal duren. Neen, daar neem ik dit keer niet de tijd voor! Ik laat me dit keer niet door die struikrovers beroven! Maar ik denk dat ik niet veel in te brengen heb. Ook ik maak nu eenmaal deel uit van deze maatschappij. Net als jij! Maar boeven zijn het en blijven het. Juist door hun opleiding. Daardoor zijn zij in staat om zich op het grotere geheel te richten. De helicopterview te garanderen en het grote algemeen belang in het totaal van het Europese vat te gieten. Hoewel vat net zo makkelijk in een gat kan veranderen…
Het is stil aan deze zijde. Niet stil in mij. Want in mij borrelt het. Waar het voorheen veelal bruiste, is het nu meer die stilte voor het wolkendek dat steeds dichter bij komt. De dreiging die zich van het firmament meester probeert te maken. De woorden van Somberman, steeds meer aan betekenis toenemend. Vandaar misschien die openingszin: zo groot moet je blijven, maar steeds kleiner wil ik zijn. Een beetje van nul en generlei waarde. Maar juist dan doe ik geen recht aan mezelf: laat ik simpelweg GROTER zijn!