Gouwe plak!

En alweer een gouwe plak! Nu stam ik nog uit de tijd van Ard en Keessie, is Atje Keulen-Deelstra ook niet geheel onbekend, maar zijn het tegenwoordig schaatsers waar ik de naam wel van heb gehoord, maar geen idee heb omtrent hun kwaliteiten. Dat zij zich spiegelen aan de kwaliteiten die zij op die spiegelgladde vloer weten neer te zetten, is dat totaal andere verhaal. Dat tienden, honderden dan wel duizenden delen van een seconde resulteren in goud, zilver dan wel brons, ook dat gaat geregeld aan mijn deur voorbij. Het werken met ouderwetse stopwatches is simpelweg door de tijd achterhaald en zelfs heb ik geen idee of er nog met een startpistool wordt geschoten…
Er geen idee van hebben, want eerlijk gezegd heeft sport mij nooit zo geboeid. Neen, wat mij boeit blijven meer die YP’s waar ik gisteren melding van heb gemaakt. Gedurende18 maanden heb ik voor mijn leven gesport. Simpelweg door als dienstplichtig soldaat de rok van de majesteit te dienen. De lichting 67/1 ken geen geheimen. Laat staan dat het 13e Pantser Infanterie Bataljon Garde Regiment Prinses Irene mij het nodige zand heeft opgeleverd. De oefeningen in Duitsland die veelal gepaard gingen met een drinkgelag. De soldij die werd uitgekeerd net voldoende voor een weekend drank ergens op de Luneberger Heide. In pubtentjes bivakkeerden. En in Paderborn het wegdek met urine besproeiden, gezeteld in een Dikke DAF. Waar Artitec nu opgeld mee doet. Een slimme zet van een Nederlands bedrijf dat de nostalgie weet op te wekken. En waardoor ik op jacht ben gegaan juist naar die modellen. Vanuit herinnering, misschien wel vanuit een brok weemoed. Ik was dienstplichtig, werd onder de wapenen geroepen en heb die 18 maanden volgemaakt. Alleen oefening donderslag moest ik aan mij voorbij laten gaan: ik deed toen het examen van twee naar drie in Santpoort. En dat verhaal van die grote, stille heide…