Goulash.

De zon schijnt, heel even, om niet veel later weer de wolken de gelegenheid te geven de hemelsluizen te openen. En dan te bedenken dat ik me vandaag mag buigen over een gerecht dat pas zondag op tafel zal gaan verschijnen: goulash. Waarom goulash” Wel, daarvoor moet ik terug in de tijd, ergens aan het begin van de jaren zeventig uit de vorige eeuw. Wanneer de afkorting PZ verschijnt, zal bij menigeen een belletje gaan rinkelen. En wanneer ik verder verhaal omtrent de maaltijden die in het toenmalige Personeels Ontmoetings Centrum in de loop van de avond werden opgehaald door de nachtdiensten, stonden de diepvriesmaaltijden reeds klaar om uitgereikt te worden. De drievaksmaaltijden waar mogelijk de hand van Iglo een rol in speelde, of de eenvaksmaaltijden die meestal voorzien waren van nasi- dan wel bami goreng. Opgewarmd dienden deze te worden op het gas waardoor een binnenplaat met gaten verhit werd en een aluminiumdeksel dit geheel op de gewenste temperatuur bracht. Het hoeft geen betoog dat ik in eerste instantie verrukt was omtrent de nasi goreng, tot het moment waarop ik me waagde aan die drievaks goulash. Een vak bevatte de rijst, een ander vak de doperwtjes en het derde vak kenmerkt zich door die verdomd lekkere goulash. En smullen maar, terwijl de nachtdienst op dat moment werd vervangen door de omloop. De keuken van de afdeling zich leende voor de geuren die zich van diezelfde afdeling meester maakte en ervoor konden zorgen dat menig patient op diezelfde geuren afkwam, niet alleen om mij een smakelijk eten te wensen maar mogelijk ook een blik te werpen in de koelkast en daar nog een overgebleven toetje soldaat wist te maken. Nachtdienst op de Brederodekliniek, momenteel ten gronde gegaan door het Park Brederode. Tot het moment waarop Santpoort zijn poorten sloot en de hele bevolking naar Amsterdam verhuisde. De Provincie zat met het terrein en gebouwen in de maag en besloot de commercie in te gaan schakelen om dit voormalige gesticht als het ware te gaan ‘ontginnen.’ Buiten clienten en medewerkers kende vrijwel niemand het gebied: er stond een groot, hoog hek omheen en op het terrein stond, naast vervallen oude gebouwen, ook een reeks aan foeilelijke gebouwen uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Nu staan de restanten van het Hoofdgebouw te verkommeren, terwijl de landhuizen die zijn verrezen er alles aan doen om ieder herinnering aan dat voormalige gesticht uit te bannen. En wanneer het beeld ter herdenking aan Johannes van Duuren en Maria van Vulpen met de tekst ‘veel meer leidde hen menschlievendheid en gevoel voor menschenwaarde’ op termijn naar het Dolhuys in Haarlem wordt afgevoerd… is het mijn goulash die als een ode aan Santpoort alsnog de herinnering levend zal gaan houden!


IMG_9165


IMG_9166