Gewaagd en een tikje ondeugend

Bergen/Bergen aan Zee.
Een plaats waar je ‘s winters de kans loopt om van de bewoonde wereld afgesneden te raken, en ‘s zomers de kans loopt om daar niet terecht te komen. Een file van het strand tot aan de rotonde bij de Fransman. Met uitzicht op ooit het tracé wat Bello tot 1955 mocht berijden. Geen denken aan dat Bello ooit terug zal komen. Al was het alleen al om het vuur, de stoom en de rook en het gevaar voor brand. Brand dus in een al veel ouder stuk duin. Met grove dennen van zo’n 150 jaar oud. En heide wat dertig jaar wist te trotseren. En een boswachter. Geen Ko. Maar wel iemand met tranen in zijn ogen. Emo, weet je wel.
En de natuur die zo kwetsbaar is, dat de mogelijke pyromaan, steeds weer weet toe te slaan. Om te huilen. Maar of die persoon daar stil bij staat” Veelal is hij onvindbaar. In zekere zin ook niet kwetsbaar. Vandaar dat het openbaar ministerie waardevolle tips overweegt te gaan belonen.


iGer.nl
Gouden tips nog wel. En dat met de zekerheid dat aan de goudkoorts nog geen einde gaat komen. Hetty Hafkamp vindt de situatie zorgelijk. “Ik word er vreselijk boos om. Het doet een enorm appel op onze brandweermensen, en het jaagt de inwoners angst aan.” Een pyromaan. Huilen wat vaak nader staat dan lachen. Daar gaat het vandaag een beetje over. Om mensen die worden gekrenkt. Om mensen die het een na het ander verliezen. Om mensen met angst.


iGer.nl
Of mensen die hopen op wat oprechte aandacht. Of mensen die vallen. Kinderen die vallen. Kinderen die iets verliezen. Een pop. Een aap. Een knuffeldier. En niet gevoelig zijn voor een snoepje. Een spectaculair gekleurde pleister. De troostprijs op een wond. En krokodillentranen. Waarbij oprechtheid constant ter discussie kan komen staan. Tranen van vertwijfeling. Tranen van boosheid. Tranen vol loosheid. Tranen in zo’n grote overvloed dat er constant gehoosd moet worden. Of beter gezegd gehoosd dient te worden. Want moeten” Dat ben ik voorbij.
Terwijl de andere kant die van het water is. De excursie naar de strijkmolens bij Rustenburg. Met een kleine vijfentwintig personen. Het water uit de polders houden. De boezems die de hele zaak weten te verbinden. De uitleg door een bijzonder gepassioneerde Ton. De blik die wij mochten werpen. Dat alles in het kader van de opdracht. Voor Artiance. De last van de keuze. Want kiezen kan ik als de slechtste. Zeker deze week waarbij de ogen van de mondhygiëniste wegvallen bij dat zeurende gevoel wat zij in mijn oude kiezen heeft weten te bewerkstelligen. Nooit geweten dat ik, wat dat betreft, zo’n gevoelig typetje zou kunnen zijn.
 


iGer.nl
En er zit toch weer wat leven in dit vermaledijde apparaat. Waar ik gisteren J aap nog vervloekte, komt hij vandaag niet veel verder dan gedachten aan alles wat ik kwijt ben geraakt. Lig ik in mijn slaap te draaien omtrent wachtwoorden die ik in de loop der tijd heb weten te verzinnen. Blijkt toch dat ik fragmentarisch aan Alouis A. lijdt. Maar goed dat ik weinig aan Bacchus offer, want dan zou ik die afspraak dienen te maken met mijn huisarts. ‘Nog ff een APK’tje, dokter.’
Een beetje lastig om dit geheel te doorgronden” Wacht dan maar af wat er vervolgens komt. Wat zomaar uit de grond kan wellen. Een ongekende bron waar water valt te tappen. Water wat van elders komt. Deel van de kringloop weet uit te maken. En dan nog steeds die kracht weet te continueren. En waar wij slechts deelgenoot van zijn. Toeschouwers in een bepaalde mate. En leer kijken. Kijken tot het pijn gaat doen. Er vlekken verschijnen. Zwarte plekken verschijnen en verdwijnen en waar niet veel meer aan te doen valt dan een poging deze te volgen. Als sterretjes in een caleidoscoop. En een ongekende hand die constant het mozaïek in beweging weet te houden. Het licht dat duistert. Dan even verdwijnt en dan een helle straal Ju weet te verblinden. En ook dan welt een traan. Kijk maar, lees maar.
 


iGer.nl
Neen, het gaat dit keer niet over bronnen. Niet over welwater. Laat staan over boezems. Maar wel over water. En de vraag wie over het water weet te schrijden, laat ik dit keer onbeantwoord. Nog even en het is Pasen. De zondag voor Pasen. Tuincentra bieden palmen in de aanbieding. En je zult wel goed gek zijn, als je daar nu geen gebruik van weet te maken. Gebruik! Dus met broodjes, takken en versierde kruisen. Slingers vol met eieren. En bejaarden die met zoetigheid worden zoet gehouden. Ter herinnering aan hun verleden. Een soort van suikerfeest. Voor ouderen nota bene. Door jongeren van nu. Traditie die uitsterft. En nu ik het daar toch over heb.
 


iGer.nl
Waar dit geheel op slaat”! Ik was in de tuin en deed alsof ik mijn eigen tuinman was. Keek geregeld om, maar zag hem niet: de man die een afspraak had in Ispahaan…