gevoelen(s)

Godbetert. Maar ook dit helpt niet. Afhankelijk en zijn verhoudt zich als een tang tot Dirk. Bij wijze van spreken dan. En dat ik spreek doe ik nu, op dit moment, in de verwachting dat dit mogelijk gelezen wordt. Daar heb je geen wetenschap voor nodig. Hooguit een paar open ogen. Wat mogelijke interesse. En schouders. Vooral schouders! Die kunnen tenminste worden opgehaald. Daarnaast de mogelijkheid van deuren. Deuren kunnen namelijk wat. Openen en sluiten. Soms houdt lezen deuren gesloten die zich juist, op die onverdachte momenten, wagenwijd openen. Alsof er wordt gewacht. Op een teken. Een ‘sign of the time’.


iGer.nl
Geregeld wordt dat teken, abrupt, gestopt. Dan krijgen deze woorden iets van een vrije val. Wordt het lastig die tekens te plaatsen. Dien je misschien wel de tekens te laten voor wat ze zijn. Tekens. Voor een moment. Voor onderweg. Blijft het een pogen en zal of kan het mogelijk bij deze poging blijven. Komen belangen tevoorschijn. Waar het vaak mee van doen heeft. Eigen belang. Andermans belangen. Het algemeen nut desnoods. En onvoorwaardelijk de mogelijkheid van een genoegen. Hoewel ik dit laatste dan weer betwijfel. Communiceren. Ook dat heeft te maken met belangen. Waarbij mijn belang, per definitie, een ander belang dan dat mogelijke belang van die ander. De ongekende ander. De bezoeker. Jij dus!
Ook die belangen bestaan al jaren. Die belangen zorgen ervoor dat de keuze die ik maak in dit belang van mij kan worden gecontinueerd. Terecht, zou ik willen zeggen. Onterecht is wat ik in mijn oor hoor fluisteren. Waarschijnlijk door mijn geweten. Wie zal dit kunnen zeggen” Ik”! Want ieder mens hoe zijn of haar leven zich ook ontwikkelt, zal wel degelijk oog en oor dienen te hebben voor de ander. Zou ik willen opmerken. Of is dat vooronderstelt altruïsme” De zuiverste vorm van egoïsme op een ander plan” Ik kan er slecht naar raden, maar mag daar zo mijn vraagtekens aan toe gaan voegen. Het is aan de ene kant een gevoel te hebben alleen op de wereld te zijn gekomen en daar, aan de andere kant, ook alleen weer van af te gaan.


iGer.nl
Wat Ian Fleming terecht opmerkte toen hij de titel ‘You only live twice’ aan James Bond hechtte. Hij hechtte een bepaalde waarde aan zijn filosofie en die waarde ging de wereld over. Tot aan de dag van vandaag. Of tot de dag van gisteren. Want aan morgen valt slechts te denken. Eerst maar eens zien, en dan pas wat doen. Luister desnoods naar de weersverwachting! Gisteren was het nu eenmaal Aswoensdag. Werd het kruis uitgedeeld. Kan er vandaag sprake van bezinning zijn. In de aanloop naar Pasen. Gekleurde eieren en kilo’s in de aanbieding. Het paasbest. Het paasbeest.
Ook die gedachte kan ik onderschrijven. Die gedachte draagt er nu zorg voor dat ik het een (gedachte) aan het ander (het vraagteken) ga koppelen. Als een soort van veredelde koppelaar dien ik wel waarde te gaan hechten aan het gedachtegoed wat ik als ‘ik’ door mijn hoofd laat spelen. Waarbij vormen van kwaadheid, teleurstelling en een berusting, op dit moment, deel van uitmaken. Op een ander moment een cocktail van sprankelend, kleurrijk en tevredenheid de mix tot een aangenaam geheel weten te maken. Waarbij het onherkenbare en het duidelijk herkenbare van de mens in zijn algemeenheid en van mij in het bijzonder het laat afweten. In een waterig zonnetje ten onder gaat. Alsof de horizon niet veel beter weet te doen dan zich overgeven aan de snel invallende schemering. Een soort van schemertoestand die enigszins doet denken aan een ‘fugue.’ Zwerfzucht in ongerijmde toestand. De ‘twilight zone’ in optima forma.
Juist dan sprake kan zijn van een zekere frustratie. Een diepgevoelde teleurstelling. Of juist niet.
De theorie die ervan uitgaat dat frustratie altijd agressie oproept, en dat agressief gedrag dus altijd te verklaren valt uit eerder opgelopen teleurstellingen wordt als frustratie-agressiemodel ten tonele gevoerd. De tegenhanger is de frustratietolerantie: de mate waarin men teleurstellingen kan incasseren en verwerken. Ook dat doet een beetje aan als het eerder door mij naar voren gebrachte ‘You only live…’ Maar ook nu blijft het bij een pogen een bepaald gevoel te willen vatten. Net als weging:

‘Niets weegt meer, maar is dit draagbaar”‘


iGer.nl
Met die gedachte werd ik vanochtend wakker. Die gedachte beweegt zich vandaag met mij. Dan wordt het belang van niets weer iets. En voel ik mij weer enigszins gelouterd. Ook al heb ik de pest in. En die pest heb ik er ook in. Slechts een gevoelen. Herkenbaar”!