Geranium

Ook geraniums kunnen inspireren. Tenminste voor de persoon die daar oog voor heeft. Nu weet ik wel dat geregeld de geranium in het glas wordt gezet, waar in andere landen balkons vol mee worden behangen. Opdat kleur wordt aangebracht en het oog wordt geprikkeld. In Nederland rust echter een sluier op dit gebruik. In Nederland is slechts sprake van een uitgeteld, een overtollig zijn. Iets wat het vermelden niet meer waard is, waarbij de berichtgeving veelal navenant is. Treurnis, droefenis en andere malaise trekt voorbij. Slechts een enkele rimpeling doet aan een glimlach denken. Of is het de ouderdom die het oog dingen laat zien die er niet meer zijn” Een enkel blad valt, de kleur van de bloem verbleekt en niet veel later wordt het groen bruin. De kijker zwijgt, geniet op zijn manier en denkt veelvuldig in het verleden, het heden en laat het straks met alle gemak rusten. Want ook dat kan inspireren: het straks. Het hoe, wat en waarom dit keer in het midden latend.
Achter de geraniums heeft wat passiefs, wat fatalistisch. Terwijl het net zo goed heel frivool en fantasierijk kan zijn. Wie zegt mij niet dat de grootste dromers de grootste denkers zijn gaan worden, juist doordat zij de tijd hadden achter die geraniums te kunnen verblijven. Mensen die juist kunnen terugkijken en genieten van de dingen die zij deden en hebben kunnen afronden. Waar absoluut geen sprake is van onvoltooide dingen, doelen en de afronding van het een het begin was van een ander project, een zelf opgelegde opdracht en de beloning waar zij alleen oprecht van konden genieten. En nog steeds kunnen genieten. Het zijn nu eenmaal niet alleen mensen op leeftijd die onder de vlag van een mens van alledag door het leven gaan. De vanzelfsprekendheid waarmee afspraken in de toekomst, het ‘straks’ worden vastgelegd geen garantie biedt dat dit tijdstip ook daadwerkelijk gehaald zal gaan worden, een schijn garantie gebaseerd op geen enkele zekerheid.
Geen pessimist was ooit mijn vader en een optimist was ook niet aan hem besteed. Neen, hij noemde zichzelf een realist, maar ook voor hem was daar uiteindelijk, die kist. Geen geraniums maar acacia’s waren zijn deel: de levensboom welke een rol speelt bij de Vrijmetselaren. Geen lelietjes van dalen, vergeetmijnietjes dan wel aronskelken laat staan geraniums: ook bloemen schijnen van mensen te houden, zoals mensen van alle soorten bloemen houden. Zelfs van geraniums!