Genadeloos toeslaan!

Het zal toch niet zo zijn dat… en dan ontbreekt een nadere invulling. Althans, in eerste instantie. Want geloof mij, woorden staan tot mijn beschikking en zolang ik hierover kan beschikken, zal ik niet nalaten hier gebruik van te maken. Niet dat dit veel om het lijf heeft, dat er mogelijk sprake is van een wereldschokkende gebeurtenis, hooguit dat ergens een rimpeling in een voorhoofd ontstaat, dan wel dat een wenkbrauwbeweging voor enige opschudding garant blijkt te staan. Of dat ergens ogen worden gesloten en dit een handeling is die een ander uitvoert… Opdat zorg geboden wordt en juist dat een van de handelingen is die door de uitvaartorganisatie tot het takenpakket is gaan behoren. Afleggen. De laatste eer aan de overledene bewijzen. Het desnoods keurig in een pak hijsen en de wetenschap dat de persoon in kwestie het liefst in zijn slonzige kleding te werk ging. Dat die persoon eigenlijk weinig om kleren gaf, zich meer met de mens in zijn doen en laten bezighield. Want wat weten we eigenlijk van de ander in de wetenschap dat wij onszelf steeds met raadsels opzadelen. Het moment waarop je verbaast naar jezelf staat te kijken, je besluit om jezelf te kijk te zetten en door deze insteek anderen met open mond in een grote verbijstering achterlatend. Ook dat kan zomaar plaatsvinden, gelijk ook nu, door de dood van Joost, de getallen omtrent het aantal zelfdodingen op jaarbasis een deel van de ruimte in de courant op gaan eisen. Een afname bij de mannen, een toename bij de vrouwen en de hulplijnen die nadrukkelijk om enige aandacht vragen. 113Online. Hulp om mensen met plannen van hun plannen af te geen helpen. In ieder geval een luisterend oor te bieden, hetgeen in de huidige tijd al veelal lijkt op een Godswonder. En het brengt mij terug in een ander verleden. Een verleden waarin de bundel ‘Ik ben voor niemand iemand meer’ een rol speelt. Ik noemde dat gedicht ONBEWAAKT OGENBLIK. // Het heeft wat / voeten in de aard’ / voor ik begreep / wat hij bedoelde; // nu hij / drie voeten aarde / heeft / begrijp ik / wat hij voelde. //
En om de mineur nog even door te zetten: pijnig ik / mijn hersens weg // te denken / doen en laten // pijnig ik / mijn lichaam weg // te denken / doen en laten // pijnig ik / mijn levensweg // te denken / doen en laten // pijnig ik / mijn dood // lopende weg.
Voor zover er vandaag, na gisteren, nog wat te melden is.
Ik kan beter overgaan tot de orde van de dag, voordat deze weer genadeloos toeslaat!