Genaaid

Een bepaalde mate van nooddruftigheid zou de mens,in zeker opzicht, kunnen sieren. Gesteld dat die mens zich die nooddruftigheid permitteert. Want dat blijft veelal de vraag. Geen mens die direct een verzoek in die richting zou gaan doen. Geen mens ook dat zich juist zo’n pas zou willen permitteren. Want stel dat het, achteraf gezien, een ‘faux pas’ zou zijn geweest. Berg je dan maar voor de publieke opinie die als een tsunami over je heen walst. Voor zover er dan nog iets te bergen valt…
Neem nu bijvoorbeeld het jaar 1980. De vraag die dan speelt is de volgende: ‘Wat is er werkelijk mis met de PvdA”‘ Juist dan gaat de telefoon. Alsof dit zo moet zijn. Weg gaat een deel van mijn tekst. Pleite als het ware. Verdwenen dus kwijt. Toch ben ik daar niet geheel rouwig om. Want het gesprek dat zich voordoet is van een niet alledaags kaliber. Terwijl de andere zijde wel degelijk bezig is haar baan van een inhoud te voorzien (zij gaat proberen mij/ons over te halen om over te stappen naar, Godbetert, interactieve televisie) lukt het mij voor een belangrijk deel mijn gram omtrent KPN naar de andere zijde van de draadloze lijn te krijgen. Gelukkig tref ik een stem die doet denken aan een Brabantse achtergrond, maar geworteld is in Zwolle. Werkzaam in Enschede en van daaruit vragen stelt omtrent Digitenne en al dat andere wat KPN de klant te bieden heeft.


iGer.nl
Ik ben klant. Ik ben geen koning. Ik ben, voor wat betreft mijn klant zijn, afhankelijk van de mogelijke service die KPN mij te bieden heeft. Naast haar overtuiging en het gegeven dat op haar beeldscherm direct zichtbaar is het hoe en wat van Koning Klant, wijst zij mij in het gesprek dat ik zelf actie dien te ondernemen om van het een over te stappen naar het ander. En ik spreek daar mijn teleurstelling over uit. Het moet toch met een enkele toets te regelen zijn. Neen meneer, helaas. Bijkans een uur hang ik met haar aan de lijn. Tenminste, zo is de staande uitdrukking, terwijl zij zit en ik sta. Zij met een headset en ik met een lopend lulijzer in mijn rechterhand de tuin van een meter of twee en een half van boven aanschouw. De konijnen van de buren die elkaars vachten beroeren. De dunne stammen die een afrastering laten zien. Ergens onderweg gevonden en meegenomen om in die tuin een rechthoek tot leven te brengen. Onderwijl gaat het gesprek door. Plaats ik opmerkingen die de dame aan de andere zijde een gulle lach ontlokken. Merk ik, al sprekende voort, dat ik mezelf niet geheel serieus neem. Wel weet dat ook dit weer om geld draait. Zij op die manier haar geld verdient, terwijl het mij uit de zak wordt geklopt. Zij mij attendeert op de ontwikkelingen die niet stilstaan, ik mij verontschuldig door een beroep te doen op het digibetisme waarachter ik schuil ga. Me daar ook nog redelijk gelukkig bij voel. Haar suggestie om voor de aansluiting een monteur te laten komen. De draadloze verbindingen die ons straks te wachten staan. Een tweede toestel. De kosten die lager zijn door de aanbieding die zij nu kan doen. Toch weer een bedrag van 80 euro. Toch weer een bedrag dat twee euro meer in de maand is dan het huidige totaalbedrag. Zoals die vijf euro om onbeperkt naar mobiele nummers te gaan bellen. En iedere keer weer denk ik aan: ‘KASSA!’


iGer.nl
Zoals mogelijk velen met mij. De monopolist die wel wijst naar mogelijke andere concurrenten, maar ook zelf wel weet wat er niet allemaal komt kijken indien sprake is van een opzegging. Zoals Oxxio sneaky zijn spullen overdoet aan Liander. Die, als netwerkbekeerder/monopolist zich beroept op gestegen kosten. Dit verhoogt met een eenvoudig bedrag van ruim twee euro vijftig. Kosten die niet direct zichtbaar zijn te maken en in het niet vallen bij de winsten die op een ander moment in andere zakken verdwijnen. Nutsbedrijven. Voorheen nutsbedrijven. Zoals straks ziekenhuizen in de gelegenheid zullen worden gesteld winsten te maken. Verzekingsmaatschappijen, onderdeel van banken, dekkingsgraden kunnen veranderen dan wel de kleine lettertjes nog kleiner maken. Juristen die nog meer weten binnen te halen door de mazen van de wet onder ogen van derden te brengen. Dit veelal niet de klanten betreft. Die worden eenvoudig weg geklopt. Op zakken die steeds minder uitpuilen. Zakken die op weg zijn om leeggeklopt te worden.
Het blijven economische principes. Het blijven nog steeds kansen die zich voordoen. Noem het geen problemen. Noem het mogelijkheden. Blijf steken in de eufemismen van de huidige tijd. En prijs je gelukkig. Zeg waar het toe doet. Zoals ik vanmiddag deed: ‘ik heb het gevoel dat ik, wederom, genaaid wordt. Niet door U, wel door KPN. De wijze waarop, vind ik echter wel prettig. ‘


iGer.nl
Ik dank Mw. Patricia T. uit Zwolle dan ook van harte voor het prettige gesprek dat ik met haar mocht voeren. Niet veel later zijn het de bietjes die mij een zoete smaak doen toekomen. Het biologische ribkarbonaadje laat daarna een wonder op mijn tong ontstaan…