Geluydt ende vermaeck

Spoken bestaan niet, net als sprookjes een mensenaangelegenheid die soms de kans krijgt om uitbundig op te steken. Of om uit te pakken, gelijk morgen het Kaeskoppengebeuren voor even zich meester maakt van de stad. Dat de neringdoenden hebben aangegeven om hun winkelstraten tot verboden gebied te verklaren, de commercie heeft nu eenmaal voorrang boven het terugbrengen in de tijd, want stel je nu eens voor dat door die dringende massa geen blik wordt geworpen op de geneugten die in de etalages worden aangeprezen. Nieuwe spullen, vintage dan wel ‘ouwe meuk’ voorheen bric a brac vechten om de gunst van de consument. En dat eigenlijk in de wetenschap dat dit bericht zijn ontstaan dankt aan het volgende: ‘Fotograferen is het creeeren van heimwee voor de toekomst.’ Wanneer het heden wordt vastgelegd en de tijd gebruik maakt van de voortgang die zich voordoet kan het haast niet anders dan dat door geuren, geluiden, en het beproeven daarvan op termijn weer herinneringen tot leven worden gebracht. Een concreet voorbeeld dat zich voordoet in een voormalig Wijkgebouw in het Nederlands Open Lucht museum. De geur van lysol staat een ieder direct voor de geest en goede zowel als kwalijke herinneringen komen terstond tot leven. Het zingende geluid van fietsbanden op een asfaltweg brachten mijn verleden direct tot leven: ik heb leren fietsen op een Parachutistenfiets, een BSA waarmee luchtlandingstroepen zich direct konden verplaatsen en de opmars genadeloos tot stand brachten. Die herinnering aan dat geluid gaat vandaag dit verhaal illustreren. Maar ook een deel van de poort die straks de boeren, burgers en buitenlui toegang zal gaan geven tot het vermaeck dat hen te wachten staat…


IMG_7668


IMG_7669


IMG_7680


IMG_7684