Geluk verpakt in een rauw randje

Er zijn nu eenmaal van die dagen dat je denkt… ja, wat denk ik eigenlijk” Verstandig is het dan om daar niet te lang bij stil te blijven staan. Hooguit te bedenken dat het Gods water is wat over de akker vloeit. Waarbij ik dit keer de voorkeur geef aan vloeien in plaats van lopen. Want lopen doe ik immers geregeld en dat een vloeistof vloeit probeer ik zoveel mogelijk te voorkomen. Het zij mij vergeven, op voorhand! Want wat ik te berde breng, pleeg ik veelal zonder last dan wel ruggespraak. Neem nu, bij voorbeeld, het woord Geluk. Het scheelt in mijn betogen slechts een enkele letter om mijn conterfeitsels in een enkel woord te vatten: gelul. Neem nu het fenomeen om de geluksspieren te trainen. Geluksspieren trainen” Hoe is dat nu mogelijk” Een aantal uitgangspunten laat ik vandaag even de revue passeren. Allereerst: verleg je focus naar wat je wel wil. ‘Waar je je op focust, is wat je bereikt’. Geluk is als een spier die je kunt trainen. Wanneer je eraan werkt, wordt die sterker. We weten dat we ongeveer veertig procent van ons geluk zelf in de hand hebben. Je hebt dus nogal wat speelruimte om jezelf gelukkig te maken. Genieten van goede ervaringen, dankbaarheid tonen, de goede dingen in het leven waarderen (het glas dat half is gevuld), tijd maken voor geliefden, nieuwe manieren vinden om je sterktes te gebruiken en optimisme kweken (de natuurlijke zelfverdediging van onze geest tegen de depressie.
Gisteren kreeg mijn vriend Charles te horen dat de locatie waar hij als educatief medewerker met psychiatrisch gestoorde medemensen werkt, met ingang van 1 maart 2014 wordt gesloten, opgeheven en gesloopt. Wat er met de betrokkenen gaat gebeuren… geluk, een schone zaak met vele rauwe randjes. Rouwrandjes in zekere zin in bijzonder onzekere omstandigheden. Gezien het feit dat patienten veelal de laatsten in de pikorde zijn, durf ik met stelligheid te beweren dat juist zij er het meest bekaaid vanaf zullen komen…