GELOOFSGENOTEN!

GELOOFSGENOTEN!


iGer.nl
Kijk, dit is nu het voordeel van het werken met een oude doos. De letterlijke betekenis van de camera obscura ontgaat mij geregeld, het werken echter met aloude glasplaten ontgaat mij geenszins. Vandaar dat ik juist vandaag er niet voor schuw om mijn schouwspel kenbaar te maken. Alles mislukt! Alles naar de chalebiezen! Glasplaten die het af laten weten en waar geen aflaat tegen bestand is. Geloofsgenoten, geloof mij, ik heb dit keer weinig vertrouwen in een goede afloop. Weg met mijn scherpte, laat staan dat ik mij verdiep in de diepte. Hooguit dat ik mij richt op wat verre, vage contouren. Waarvan de reikwijdte mij alleszins ontgaat. Mij richt op de doorsnee grijsheid van alledag. Met name op de zondag. Waarop anderen een poging ondernemen mij te attenderen op de kleur die zij hebben uitverkoren, en waarvan ik het kleurenpalet voor een belangrijk deel verloren heb laten gaan. Een mea culpa mijnerzijds tot gevolge hebbend. Ik buig mijn hoofd in nederigheid en kan niet veel anders doen. Dit keer. Maar ook mogelijke andere keren.


iGer.nl
Geloofsgenoten, ik ben schuldig! Ik heb mij, in mijn volkomen enthousiasme,volkomen laten gaan. En met mij vele anderen. Wij dwaalden door een ruimte waarin het WOORD dit keer door totaal vreemde woorden werd vervangen. De schrift en daardoor het woord naar de catacomben werden verbannen, terwijl de massa zich nergens van bewust was. Zich schuifelend over het duister heen en weer bewogen. Zich van geen kwaad bewust zijn dan wel daar totaal geen aandacht aan wensen te besteden. Zij aan de verlokkingen geen weerstand konden bieden. Zich hooguit konden verlustigen en dit dan ook ruimschoots deden. Ook zij zijn schuldig!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl
Geloofsgenoten! Wij zijn gedoemd! Woorden die aan betekenis toenemen op het moment dat van enige inkeer sprake zou kunnen zijn. Waar ik echter dit keer weinig vertrouwen in heb. Gezien de karrenvrachten waaronder menigeen gebukt ging. En daarmee de tempel in een kennelijke staat van verwarring achter zich liet. Pas dan realiserend dat de zon ook dit keer schuil gaat achter de grauwheid van het menselijk bestaan. Het menselijk zijn in zekere zin. Hetgeen het onbetamelijke van deze menselijke soort, dit menselijk wezen, onbeschaamd naar voren brengt.


iGer.nl
Geloofsgenoten! Het is aan mij om mijn nederige excuses hieromtrent kenbaar te maken. Hetgeen ik dan ook in alle nederigheid doe!
Maar niet van harte dit keer. Daarvoor was de overvloed te groot en de saamhorigheid overweldigend. Hetgeen ik ook mocht registreren. Niet op die eerder aangegeven glasplaat: het zou mij dan ook niet verbaasd hebben, wanneer deze plaat niet alleen had gepoetst, maar ook in ontelbare scherven verloren was gegaan. Vol schaamte het onderspit had gedolven en verdwenen was in een enkele vuilnisbak die zich als een wachter zou hebben ontfermd over dit kwaad! Ik prijs dit keer het Hemelse: was het juist Ton die de appel tot zich wist te nemen” Zich van geen kwaad was bewust, laat staan de tekst achter hem tot zich door liet dringen…”!


iGer.nl
Vragen, Geloofsgenoten, waar ik ook dit keer het antwoord op schuldig zal blijven! Amen!