gelijk

Het heeft er weinig van dat wat zo gewoon is, ook zo gewoon zal blijven. Daar heeft het weinig van. Want het is mijn realiteit die ervoor zorg draagt dat de dingen gaan zoals ik ze laat gaan. gelijk een meester zet in een ongekend schaakspel, waarbij de tegenstander slechts te vermoeden valt. Zo schimmig zouden zaken kunnen zijn. Een soort van schimmenspel. Ook dat laat zich niet altijd voorspellen. Want kunnen schimmen wel een spel spelen” Of gaat, wederom, de fantasie aan de loop” En als die fantasie aan de loop gaat, waar kan de realiteit dan blijven” Is het wel zinnig dat de realiteit ergens blijft” Of is het beter dat ook de realiteit schuilgaat” Ergens onderduikt” Waardoor ieder mogelijk gelijk op voorhand het onderspit delft” Het gelijk wat ooit door Harry Jekkers aan de koffietent werd gehangen. Het ongelijk van diezelfde koffietent waar je niet alleen koffie kunt leuten maar mogelijk ook nog thee kunt gaan drinken. Dat teuten komt er automatisch bij. Of hoe dat er verder ook uit zou kunnen zien.


iGer.nl
Ik kies voor vandaag routine. De routine waar een groot deel van de mensheid zich niet direct op voor laat staan. Maar wat toch een wezenlijk kenmerk van diezelfde mens is. Dolly Parton zong reeds over ‘nine to five’. De Kinks deden het met een ‘dedicated follower’ en knalden daar uiteindelijk ‘fashion’ tegenaan. En ik doe het met de gehakkelde woorden onder het kopje routine. Maak daar door wat klanken in de stemmen te verwoorden een verhaaltje van, wat zich mogelijk leent om een aantal keren herlezen te worden. Het gaat over een ik, hij en hen. Het gaat over de herhaling wat zich, als ware het een eeuwig schaak, leent om er niet te lang bij stil te staan. Stilstaan wordt verondersteld als achteruitgang. Maar datzelfde stilstaan kan ook beschouwd worden als een vooruitgang. Indien het besef omtrent die gegeven situatie zich bewust voordoet. Want bij bewustzijn loop je minder de kans in allerlei sloten terecht te komen. Hooguit in een stuk of wat. Juist dan zijn die meerdere sloten mogelijk de gelijken van wat onbewust aanwezig was. De routine voor een deel. En voor een ander deel dat ongekende!


iGer.nl
Dat heeft wel wat van thuiskomen. De woning verlaten en er voor het gemak maar vanuit gaan dat er straks ook weer sprake is van een thuiskomst. Een te huis waar je komt. Een thuis komen. Ook dat doet zich voor met een vanzelfsprekendheid waar ik niet altijd bij stilsta. Terwijl ik, wanneer ik het ICD journaal doorlees de ervaringen van anderen, voor een deel, tot mij door laat dringen. Tegelijkertijd hun ervaringen lees met een afstand die doet denken aan afstandelijkheid. De derde persoon enkelvoud erbij betrek. Ik, jij, hij. Alsof ik die hij figuur ben. Of de hij figuur inruil voor mijn ik. De neus die schijnbaar dreigt te bloeden. Maar meer weg heeft van een loopneus. En die loopneus heeft dan weer van alles met mij van doen. Ook dt valt onder die noemer van routine. Routine die ervoor zorgt dat niet alleen de wereld doordraait, maar er ook voor zorgt dat ik, met diezelfde gang mee draai. Zoals ook zekere gewoontes de weg weten te bewandelen als ooit door een zekere routine ingesleten. Omdat je altijd weer op die zaken terug kon vallen. Ze als het ware met de ogen dicht kunt gaan verrichten.
Zoals ook zichtbaar wordt bij oude mensen. Achterhaald door Alzheimer dan wel door een andere vorm van dementie (arteriosclerose desnoods!) en de handelingen die zij in hun werkzame leven hebben laten inslijten. De oude schoenmaker die levenslang zijn leer heeft bewerkt. De matroos die oeverloos aan het bikken was. En dit nog steeds doet.
De wasvrouw aan de wringer. De strijkster aan de bout. De huishoudster en de kok die immer in de pannen roert. En proeft. Dit gepaard doet gaan van luidkeels smakken…


iGer.nl
En in de toekomst” Zie ik in bejaardenhuizen mensen zitten met een gebogen hoofd, een hand verlamd en de ander constant in beweging. Een wijsvinger die aan de binnenkant van de hand constant de handpalm beroert. De reden” Simpel. In dat andere leven was er sprake van een mobieltje. Dat verdween uit het leven, maar… de beweging bleef. Het kijken ook. Het zitten kwam er later bij. En praten” Dat is reeds heel lang geleden overleden…