Geen klagen!

Wanneer je iets nalaat, terwijl je toch hebt toegezegd is het een kwestie van welk excuus je naar voren weet te brengen. Ook ik laat weleens wat na, terwijl ik er in eerste instantie van overtuigd was dat ik mijn toezegging na zou komen. En dan maak ik gebruik van het repertoire dat mij ten dienste staat: allereerst van vergeten. Een goede tweede is een leugentje om bestwil. En dan in de derde plaats waar het eigenlijk op neerkomt: er uiteindelijk geen zin meer in te hebben. Het doet een beetje denken aan de excuses die dagelijks op de stations te horen zijn: excuses voor het ongemak dan wel het feit dat NS bussen inzet, waarbij wel rekening gehouden moet worden met vormen van vertraging. Recht voor zijn of haar raap komt in de regel niet meer voor, omdat de kans bestaat dan voor bruut, onbehouwen dan wel voor leugenaar te worden uitgemaakt. De verkiezingen staan weer op het programma, de pragmaticus moet het opnemen tegen de politicus die een andere boodschap aan het volk wil geven en beloftes die uiteindelijk een zeepbel blijken te zijn worden weer te berde gebracht. Voor het volk en door het volk doet het in de regel ook heel goed, de achterstanden van bepaalde bevolkingsgroepen worden weer naar voren gebracht en waar de een over de ene kam wordt gehaald, is de ander niet in staat om van kapper te wisselen. Boris Dittrich schreef een aantal boeken, waaronder een boek met de titel Moord & Brand. En dat boek lees ik op dit moment, waarbij een aantal vooraanstaande politici zijn vermoord. Hij beschrijft daarbij rollen die de AIVD in dit geheel kunnen spelen, welke belangen er allemaal een rol kunnen spelen en het ene moment overvalt mij een gevoel van herkenning, het andere moment heb ik moeite om mijn gedachten bij zijn woorden te houden. Fictie en feiten weet hij prachtig te verstrengelen, wat dan weer doet denken aan de boeken van Thomas Ross. Nu het Trump gelukt is om de 45e President te gaan worden, kan het haast niet anders dan dat de lijsttrekkers van de verschillende partijen naar voren zullen gaan brengen dat het goed is om… niet veel later weer de ontdekking te doen dat het ambtenarenkorps dat zich mag verheugen op een volgende minister, voldoende touwtjes in handen blijft houden om de ingeslagen wegen te vervolgen. En het volk denkt en mort, haalt niet veel later de schouders op om zich weer op de strijd van het naakte bestaan te storten. De strijd van het leven om te kunnen overleven. En de vraag hoe lang de baan zal blijven bestaan… Als pensioengerechtigd individu heb ik niet veel meer te doen dan mijn leven zo aangenaam mogelijk te slijten. Wat ooit als het bekende Zwitser Leven gevoel de media haalde, is door de tijd en de omstandigheid achterhaald. Maar te klagen… heb ik niets!