geen dag

Iedere keer weer een verrassing om te ontdekken dat het systeem werkt. Als het systeem eenmaal werkt, kan niets de vreugde omtrent dit werken bederven. Tot het moment waarop het systeem het af laat weten. Dan is de ramp bijkans niet te overzien. Dat is ook het moment waarop de verbeelding een rol gaat spelen. De domino stenen zich opmaken om een slag te slaan. Er vervolgens de brui aan gaan geven en zich overgeven aan de niet te stuiten opmars van de vallende stenen. Want rollen zullen zij niet. Hooguit een enkele steen die uit de pas valt. Zelfs dat laat zich raden. Gelijk zoveel te raden valt. Een systeem. Een opportunist. Een leider die daar zijn kwaliteiten op loslaat. Botviert desnoods. En volgelingen die niet veel meer weten te doen dan het hoofd te buigen. Een zacht ja en amen wat op klinkt. Allengs in volume toeneemt. Tot een bulderende golf de menigte overspoelt. De ramp die zich voltrekt. De vaart der volkeren die de mond weet gesnoerd. Het ‘halleluja’ wat verstomd. De monden wijd open, hongerend naar voedsel. De brokken die worden verdeeld. De nasmaak die bitter aandoet. Zoiets stel ik me voor. Op een dag als vandaag. Wanneer het einde zich laat raden. Wanneer het uitzicht op een inzicht ontbreekt. Wanneer ik wat bij mezelf te rade ga. Wanneer er,ogenschijnlijk,niet veel meer rest. Hooguit wat kruimels…


iGer.nl
Waar dit nu weer op slaat” Ach, ik laat mijn gedachten wat de vrije loop en sta dan van een afstand naar mezelf te kijken. Als in een film waar ik zowel de regie voer als de hoofdrol in speel. Waarin de dialoog zich als een monoloog voordoet. En waarin de beelden schokkerig bewegen. Bruusk worden onderbroken door een stem die slechts gebroken klanken naar voren brengt. Waarbij vooronderstelde klokken nalaten te beieren. Waarbij geluiden het rumoer laten verstommen. De zwijgende meerderheid zich de maat laat meten. Anderen het voor het zeggen hebben. De leiders zich van hun positie duidelijk bewustzijn. De minderheid wordt opgeslokt. De meerderheid nog steeds zwijgt. Verstard. Er geen redden meer aan is. De laatste levenstekens stuiptrekken. Niet veel later in het almachtig zijn verdwijnen.


iGer.nl
Zoiets stel ik me voor. Maar ook ik kan me vergissen. Misschien was het een droom die mij met mezelf verwarde. Waarin mijn verwarring slechts een indruk probeerde te vestigen. Een poot aan de grond trachtte te krijgen. Misschien is het gewoon niets. Geen inzicht noch uitzicht waardoor in dit opzicht dit bericht er ook niet toe doet. Gelijk andere berichten er ook niet toe deden. Misschien niets er toe doet. Nu niet, straks niet, nooit niet. Een dag om over te slaan. Een dag om te vergeten. Een dag om er een slag naar te slaan. Een dag die niemand zal weten…