Geen beeld.

Een kwestie van smaak. Daar blijft het veelal bij. Nu besef ik terdege dat ook mijn smaak aan inflatie onderhevig is. Geenszins een twistpunt hooguit een kwestie van wat ouder worden. En proberen de mogelijke ongemakken wat voor te blijven. Hoewel dat meestal het fysieke betreft. Ik kan niet zeggen dat mijn dwalende geest zich nog steeds op onbekende paden begeeft. Maar ook bij deze constatering zijn vraagtekens te zetten. Hetgeen ik bij deze doe: “””! Een week na KUUB en alles probeert zijn beslag te krijgen. Alsof stof nederdaalt. Maar ook daar kan geen sprake van zijn, hooguit dat de herinnering aan juist dat weekend er voor zorgt dat ik me juist op dit weekend kan gaan verheugen. Wat te denken van een optreden van Harrie Jekkers. Met mijn oudste dochter naar de Vest. Samen uit eten. Ook iets wat juist dit weekend weer zo bijzonder maakt. En morgen naar Zin op Zondag, waarbij de dochter van Bert Wagendorp, hANNAh haar ‘maiden speech’ ten gehore gaat brengen. De doorslaggevende reden om juist daar naar toe te gaan. Want ik heb dit weekend alle tijd aan mezelf. En dat brengt mij wederom tot weinig. Zeg maar niets. Het weer nood niet, de omstandigheid tot niet, hooguit dat de Bibliotheek nog trekt met als reden dat het juist vandaag de dag is dat ik boeken moet verlengen dan wel inleveren, opdat ik mij een boet bespaar. Want die veronderstelde zuinigheid gaat mij in de regel wat minder goed af.
Neen, waar ik mij in het verleden nog weleens vergaloppeerde aan grote hoeveelheden kunststof,in de regel als vrachtautomodellen, heeft dit momenteel plaatsgemaakt voor fotografie en navenante boekwerken. Gelardeerd met een enkel boek wat circus dan wel spullenbazen betreft. Een enkele keer komt ook weer een treinenboek in de picture hetgeen al met al zorg draagt voor een rijkelijk gevulde boekenkast. De vraag wat ik met al die handel uiteindelijk moet, laat zich raden. Op termijn zal dit geheel een andere plek verwerven. Gelijk een cirkel die zich laat voorspellen. Maar tot dat moment heb ik geen plannen de cirkel te klieven. Het is dan ook veelal zoals het is. Hooguit geeft dit enige zorg bij de ander… waar ik dan wel weer vrede mee heb. Het werkt bevredigend en tegelijkertijd ben ik me bewust van een vorm van verslaving. Een kunstverslaving op een beperkte schaal. 0,2 op de schaal van WIK, waarbij Richter als uitgangspunt fungeert. Het zorgt voor een rimpeling op die grote plas van water. Vandaag een dag zonder beeld. Laat dit keer de tekst maar voor zichzelf spreken!