Gee Jee

20090606-1244323730N1902hass656

D-day. Decision-Day. Die dag. Hoe heet die dag ook alweer” Welke dag” Die dag, je weet wel!
Die dag waarop de Amerikanen in Normandi” landden! Die dag heet D-Day. O ja.

Een tekst in een strip. Een meet-day voor mij. Meet GeeJee.
Niet dat ik hem ooit zo heb genoemd maar vandaag kwam het ervan. Vandaag wat nu reeds gisteren is.
Hij reed van Groningen naar Castricum. Om zijn dementerende moeder te bezoeken.
Om daar boodschappen mee te doen. Twee pakjes Belinda. Brood. Een kant en klaar maaltijd. Melk.
Een klein lijstje waar zij een week lang mee bezig is. En dan de rit naar de supermarkt.
Pers” een winkelwagen willen hebben. Voor een boodschapje of vijf. En dat dan doordrenkt met een aparte humor.
Wat wrang mogelijk voor een buitenstaander. Niet geheel gespeend van enig zelfspot. Humor met een randje.
Van de realiteit die door de schemerflarden naar voren komt.
De vraag of er wel sprake is van een dementieel beeld.
Of dat de depressie om een ander hoekje loert.
De eenzaamheid die wordt aangetipt.
En het er niet aan moeten denken om met de auto naar het verzorgingshuis te gaan.
Maar wat er mogelijk wel van zal gaan komen…

En zijn leven dat een heel andere wending heeft genomen. Toen hij leerling was.
Weer leerling werd in de rol van stagiaire. Hij over de kwaliteiten van gezel kon beschikken.
En op een ander moment ook meester werd. Zijn oefeningen in tot op de komma uitgeschreven lesvoorbereidingen.
Waar hij mij mee confronteerde.
Het papier wat zo geduldig was en het geduld waarmee hij voor de klas stond. Want zitten was er veelal niet bij.
Het gewicht wat hij naar voren bracht, zo tenger als hij was. Van werken in de psychiatrie. Van ernst en luim wat zich zou kunnen voordoen. Van de wegen der onbegrepenheid naar de wegen van ander zijn. In gegeven situaties.
En de wijze waarop hij zijn ervaringen naar voren bracht. Met diep respect en volledige integriteit.
De zwaarte van dit beroep. En zijn rol in dit geheel. Doordrenkt van verantwoordelijkheid.
En de lach!

En ik mocht hem daarin begeleiden. Wat hij nu al jaren als een zelfstandig ondernemer doet. Op freelance basis.
Met zijn domicilie in Groningen. Een Volvo tot zijn beschikking. Eenvoudig maar wel degelijk. Want ook dat past hem.
Zo ook de keuze voor het verlaten van de Randstad. En zich op gaan schuilen in de Groningse klei.
Met tweeduizend vierkante meter grond om het huis.
De eindeloze winden. Het eindeloze land. Het eindeloze wolkendek…

20090606-1244323888N1902aken652

De ontmoeting. Die zich voordeed en de breuk die dit veroorzaakte. Een kamer te huur.
Bed & Breakfast. Een tweede kamer gevolgd door een derde.
En de ontmoetingen die dan weer kunnen plaatsvinden.
Zijn interesse in de ander. In anderen. Of is het een vorm van nieuwsgierigheid”
Helpt het mee om zijn plaats te bepalen. In het geheel van zijn…”!

Zijn belangstelling in mijn wel. Of meer in mijn wee. Hoe dat was. Dat infarct.
Welk een impact dat heeft. Het mogelijke leven op of met een tijdbom. En zijn belangstelling in mij.
Wat wij gemeenschappelijk hadden en deden. Op Duin & Bosch. Hij mentor werd van een groep helpenden.
Niveau 2. Als eerste en enige groep daar. En de motivatie van juist die dames.
Die uiteindelijk een kwartje ontvingen. Als symbool dat toen, in dat witte kerkje, dat kwartje gevallen was.
En die ene leerling die doorging. Niveau 3, verzorgende. Niveau 4, verpleegkundige.
En ik toen die tent moest verlaten. De Academie voor Psychiatrie…

Handig dan om via Schoolbank zo’n voorgeprogrammeerd bericht te versturen.
En de ontmoeting die zich daadwerkelijk voordoet. Zo wonderschoon is.
Van een wezenlijke lading kan worden voorzien.
En wij beiden in de tijd rijper zijn gaan worden. Naast wat ouder.
Maar of dit ook tot wijsheid heeft geleid…

Het is de drang
naar meer te wezen
naar meer te zijn dan…

Het is de drang
naar overmorgen
en de dag daarna…

Het is de drang
naar een moment
het moment daarstraks…

Het is de drang
naar weer een letter
een woord, een zin in nu…

Het is de drang
naar het
voordat…

vandaag
scheen de zon!

En wij zagen elkaar. En wij praatten met elkaar. Wij ontmoetten elkaar.
En de negen jaren die hier weer tussen zaten… ook die verdwenen! Als sneeuw voor die zon!

20090606-1244323655N1802hass619

Dank Gert Jan! Hoop wel dat wanneer je dit leest je een reactie achterlaat.
Want stel je nu eens voor dat ik jouw gedachten en jouw woorden anders ben gaan kleuren dan dat jij bedoelde…