Gedichtenloos


iGer.nl
Terug in de tijd. Noem het een vorm van retrograde herinnering. Of wat dacht JU van een d”ja vu. ‘Teach your children well”‘” Alsof iets van tijd aan mijn strijkstok blijft kleven als ik de snaren beroer. Is het dan de melancholie die mijn ogen doen knipperen” Gaat er meer schuil in dat ene schouderophalen” Dat enige gezegde” Die verlate knipoog” Dat schalkse lachje”
Want ik dacht aan een ommekeer. Een verandering in de compositie van mijn zijn. Mijn huidig zijn. Weer zoveel tijd later. En de opmerking die ergens in mijn achterhoofd bonkt.” ‘Je lijkt wel haast te hebben!’ ‘Je weet toch hoe kwetsbaar leven is”!’
Een achterband die zachtjes leegloopt. Een beschadiging door wat langdurig heen en weer bewegen. Op de verkeerde plaats. In de buurt van het ventiel. Een plakkertje erop. Het versnelde leeglopen. Nog maar weer eens wat solutie snuiven. Goed voor te stellen dat er snuivers zijn en dat de roes voor andere dimensies kan gaan zorgen. Het ontvluchten van de realiteit. Een gedachtesprong.
Alsof een hinde vlucht voor de jager. Het wildtijdperk dat zich heeft voorgedaan. De laatste poelier die een haas laat adellijken. Een dakhaas op jacht. Zonder zich iets van het seizoen aan te trekken. Gevolg geven aan instincten.
Jagende wolkensluiers voor een volle maan. En het leven wat de tijd neemt om zo, ongemerkt, de dagen te vereeuwigen. Althans in mijn beleven. In mijn huidig zijn.
Laat ik woorden voor zich spreken! Of dien ik iets van een verantwoording te gaan overleggen. Ik overleg. Veelal, momenteel, met mezelf. Mis ik nu die anderen” Die meningen” Ja, en wel heel erg.” Alsof helen hier een rol in speelt. Straks krijg ik nog meelij. Met mezelf” Nou als dat dan mag, dan moet het maar.
Ik laat een traan en kruip weg. In mijn verwarmde hol duik ik diep onder het dekbed. Lekker zo’n elektrieke deken. Nu nog”! Ja zelfs nu nog. Ik lees en verdwijn in de zinnen van een ander. Nog even. Een andere keuze. Ik slaap! Of droom ik weg”


iGer.nl
Ja, ik droom weg in de nacht. Ben onderweg naar morgen en verdwaal in het straks. Sta plotsklaps midden in een spot. Een spot die mij blijft volgen. De joker in mijn eigen show, de malloot die publiekelijk zichzelf voor joker wenst te zetten.
Een beetje tot Nut en Genoegen. In een vorm van Eendracht Maakt Macht. En nog wat van die andere oude wijsheden uit het verleden. Zoiets als Duin & Bosch, Medemblik dan wel Santpoort. Van die Gestichten in de duinen. Onder auspici”n van de Provincie Noord-Holland toen. De provincie die zich straks zal laten voor ge leiden door Johan Remkes. Een man met daadkracht, durf en gezag. En al spelend neemt hij spontaan een sjekkie in zijn hand. Een zware van Nelle. En tovert mij in stomende wolken weg. Niet veel later bevind ik mij tussen de rails. Ben ik in blijde afwachting wat de bellen doet schellen. En hoor ik de man spreken. In afgemeten zinnen. Geen eindeloze, meeslepende betogen. Geen revolutionaire fondsen die zelfs het topje van de ijsberg doen zinken. Wel een man die daders van een dodelijke manifestatie een ‘gigantische rotschop’ had willen verkopen. Een man die nu waarschijnlijk aan zijn laatste kunstje zal beginnen. Een erebaan”! Niet gek voor de zoon van een tuinder in Zuidbroek. Of de provincie ook voor hem nog een tijd pensionkosten zal gaan betalen is nog niet duidelijk. Dat ieder bonnetje door zijn ‘heerschare’ uitgegeven van zijn fiat zal worden voorzien””! Dan word ik wakker. Onder die eindeloze stapel bonnetjes. Blijkt dat ik Remkes ben en voor al die onverbiddelijke, ondoordachte en “ongewilde uitgaev verantwoordelijk word gesteld. Kijk ik verdwaasd uit het raam. Zie slechts handtekeningen en een eindeloos lint van herhaling. Dat breekt niet veel later en laat een ongekende einder zien. Niet het uitzicht waar ik naar verlangde. Wat ik zou willen is hooguit een uitzicht op”
morgen!


iGer.nl
En dat gedicht”
Morgen, wellicht”