Gaven

Door 24 augustus 2012

De gave van het woord…

nu valt dit, op het eerste gezicht, over het algemeen wel mee. Niet dat niet ieder momenten heeft gekend waarop een woordenstroom hakkelend over de lippen is gekomen, dan dat er momenten zijn waarbij de stomheid alle woorden heeft geslagen, dan wel waarop een bewust eeeh, de betrokkene de gelegenheid gaf al dan niet alsnog met een opmerking te komen, of zaken die daar aan voldeden. De gave van het woord. Waarbij prelaten en andere voorgangers niet veel meer hoefden te doen dan woorden te citeren, van een andere kleur dan wel klank te voorzien, dan wel door weer andere woorden te vervangen. Desnoods over te stappen naar een andere taal. En daarbij de eenvoud van de toehoorder, ogenschijnlijk, als uitgangspunt te gebruiken. Slechts door daarop een amen te laten volgen, de ander de gelegenheid te bieden alsnog een punt achter dit betoog te zetten.

Vanmiddag sprak ik zo iemand. Iemand waarbij de gave van het woord niet alleen mijn verbeelding prikkelde, maar mij ook nog eens wist te overtuigen. Iemand met een ongekende hoeveelheid mogelijkheden, die, wanneer hij in andere omstandigheden verkeert, veelal wordt geattendeerd op zijn beperking. Iemand die juist door deze beperking zich niet belemmert voelt om zijn mogelijkheden te etaleren. En dan bedoel ik dit weer in de meest positieve zin van het woord. Hetgeen mij dan weer met enige stomheid weet te slagen.

Zo’n dag was het vandaag. Met onverwachte ontmoetingen. Met Anneke. Ooit leerling en gediplomeerde op Duin & Bosch. Maar ook zij heeft haar bekomst van de psychiatrie en werkt momenteel in haar eigen kinderdagopvang. Hetgeen haar meer dan uitstekend bevalt. Iemand die ook is afgeknapt op wat ooit de noemer van psychiatrie droeg. Plannen en plannen maken. Zaken op papier zodanig uitwerken, opdat er geen tijd overblijft voor een wezenlijke ontmoeting met die ‘andere mens.’ Tot… een zeker moment. Het moment ook waarop haar besluit viel: ik stop ermee! Waar ik haar dan ook gelijk in dien te geven. Want het kan niet ten koste van jezelf gaan. Als dan de mogelijkheid zich voor doet om andere wegen te gaan bewandelen, geef ik haar het grootste gelijk van de wereld! Leven doe je, ten slotte, maar een keer. Die andere keren zul je stomweg dienen af te wachten. Hoewel ook daar de wijzen niet eenduidig in zijn. Maar wat is wijsheid in deze?!

Ontmoetingen. En beelden die wat divers zijn. Zo kwam ik mijn ‘model’ weer tegen. Kon ik het weer niet laten hem vast te leggen. Want ‘Keeskaggel’ stond ook weer in de openbare ruimte. Gelijk die anderen in de openbare ruimte voor Sultan’s markt stonden. Doe het er vandaag maar mee! En mocht het niet naar wens zijn: houd me op de hoogte, gelijk de prenten doen verbeelden!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 24 augustus 2012 om 20:24 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.