Frans


iGer.nl
Ongedacht kwam ik onderweg zo het een en ander tegen. En moest ik mij toch nog even haasten. Nu haast ik mij met dezelfde spoed als dat ik ergens op af stap dan wel naar toe wandel dus wat dat betreft maak ik mij weinig zorgen, desondanks wil het mij ook wel eens gebeuren dat de brug toch nog open komt te staan. Een brug die oevers weet te verbinden en de vraag naar het openbaar vervoer een weerklank vindt. Want wat gaat voor” Snel boven langzaam verkeer, het ijzeren paard voor een boot” Geen stoomboot maar een door een diesel aangedreven sleper die haast krijgt. En geen brugwachter te bekennen. Geen trein die zijn opwachting maakt. Eigenlijk is het niet veel meer dan een kortstondig oponthoud wat zich voordoet.
En toch heeft dat korte oponthoud iets magistraals. Zoals het vlak zich tegen lucht weet te verheffen. Alsof de trein der traagheid zich ergens schuilhoudt. Of, zoals Helma het eens als volgt omschreef in het boek De trein der traagheid (Johan Daisne) ‘Voor Wik, omdat ik denk dat we in dezelfde coup” zitten.’ Maar dat was op 14 februari 1987. En achterin de volgende woorden:
‘Wat doe je, spring je ervoor, staar je ‘m na, of stap je in” En in dat laatste geval, neem je dan ‘t “boemeltje’ of de intercity” Beide hebben hun voor- & nadelen.Weet je eigenlijk al waar je heen wil” De trein der traagheid, magisch dualisme, een boek waar ik heel vaak aan denk als ik me weer es afvraag waar ik mee bezig ben.’
Een verhaal wat zijn oorsprong vindt in oktober 1948. In 1950 in boekvorm verschijnt en in 1967-1968 door Andr” Delvaux wordt verfilmd. Met hoofdrolvertolkers Yves Montand en Anouk Aim”e. Titel van de, mede door de meeslepende muziek van Freddy Devreese, onvergetelijk geworden film Un soir, un train”
En dan het voorwoord: Aan Jean van Kalck die Met 13 aan tafel uitgaf en ontijdig aan onze vriendschap werd ontrukt.
Doch de trein keert altijd terug, traag maar zeker.


iGer.nl
En het brood. Zonder Herman dit keer. Bijna Frans van aanzien. Op een simpele aluminium bagagedrager die maximaal 25 kilogram kan dragen. Onder een snelbinder, terwijl de versheid ervan afstraalt. In een fietsenhok naast de afdeling revalidatie.


iGer.nl
Waar wij ICD’ers een uur lang ons laten martelen door die verschillende fitness apparaten. Waar wij worden uitgenodigd om te gaan zitten/staan/zitten/staan en het bankje iedere keer weer zucht onder het gewicht van de billen die opveren. De step die dit keer onder een andere helse machine verscholen blijft. Want het is dat de fiets die geen meter vooruit gaat, het roeiapparaat dat niet alleen de tijd, maar ook gewicht en leeftijd tot zich neemt en zich uiteindelijk laat verleiden om een imaginaire afstand naar voren te brengen, doen recht aan de inspanning die van ons zessen gevraagd wordt. De grens die bereikt dan wel overschreden wordt als een afkoelingsperiode wordt voorgesteld. En ieder die de eigen gang weet in te zetten en te voorspoedigen.


iGer.nl
En dan het sluitstuk. Een avond Artiance. Met als opdracht met glas te gaan stoeien. Glas wat zich in de vorm van een fles, een glas en een vloeistof tot een zeker hoogtepunt laat leiden. Glas wat wordt vastgelegd. Met lenzen waarbij de macrostand mede bepalend is. Het licht wat zich opwerpt in het duister. De magie van zwart. Het wit wat als achtergrond kan dienen. En Erik die zich als vraagbaak beschikbaar stelt. Zijn toestel hanteert gelijk een artiest jongleert. Ons de ruimte biedt te gaan experimenteren. En de magie van de ouderwetse donkere kamer die ver te zoeken is. Digitaal op de snelweg naar de eeuwigheid. Althans daar doet het huidige fotograferen aan denken. Een negatief wat ik tegenkom. Het zwart/wit omgekeerde beeld wat ik achter glas weet vast te leggen. Maar op mijn andere camera. Waarvan de beelden zich niet door mijn beperking laten verkleinen. Maar dat is juist iets waar ik me aan vast wil houden. Eigenlijk met open mond staan kijken naar het beeld waar ik niet veel meer voor hoef te doen dan de knop in te drukken. Of de aanwijzingen van Erik op te volgen”

GROEISTUIP

Ik wacht, waarop

zo vraagt een stem

diep

in mij verscholen

klinkt

de roep die steeds

herroept

woorden die ik

vond

ontstolen

vlucht van woorden

stem

die in mij klinkt.

Ik laat mij horen

door wat de stem

in mijn oren

klinkt

de zucht en

het verlangen

van

het ongeboren kind

in mij

wordt nooit

volwassen.


iGer.nl

Beeldjes voor vandaag die een deel van dat andere verhaal vertellen. Beeldjes die niet uitblinken.

Maar stel dat ze zouden uitblinken! Dan wordt het zeker volmaakt!