Fenomeniaal!


IMG_2610
Op zich(t) veel van hetzelfde. Ogenschijnlijk! Een herhaling van het voorgaande” In enigerlei mate! In zekere zin, maar met hoeveel zekerheid valt dit te stellen” Geen idee. Tot een nadere beschouwing. En juist die nadere beschouwing doet zich niet eerder voor dan dat… kijk aan de rechterkant en zie een deel van een arm en een hand. Aanschouw het volgende plaatje en zie daar aan de linkerzijde een vergelijkbare hand. Of misschien toch… en daarna even niets. Ik heb daar ook wat mee… trappen. Op welke wijze kan ik de ander verleiden om daarin te trappen” Bijvoorbeeld door dit te doen. Dat doe ik dan! Wat kan ik anders”! Het voordeel van een gepensioneerde te zijn is onder andere dat impulsen een belangrijk deel van mijn activiteiten bepalen. En aan die impulsen geef ik dan gaarne toe. Niet altijd in overleg, ook dat breekt me weleens op, maar meer door de omstandigheid war ik me door laat leiden. Geeft ruimte, tijd in relatieve overvloed en een gevoel dat doet denken aan vrijheid. Mogelijk wel binnen bestaande kaders, waar ik zo af en toe ook weleens tussen uit zou willen springen, maar dan nog. Planmatig bezig zijn is nu eenmaal niet ‘mijn ding’. Om maar weer eens een oude koe naar voren te brengen. Hoewel dat niet altijd opgaat. Ook dat is een heel ander verhaal. En over verhalen gesproken: van de week, voor woensdag waren de woorden ‘fenomenaal en geniaal’ niet van de lucht. Tot die strafschoppen. Daarna bleek dat er sprake was van een plumpudding, wel te eten maar de kers vertoonde slagzij voor deze ten onder ging. Vandaag het voorlopig einde van die beide woorden. Het bracht mij op het volgende: fenomeniaal. En met dit woord sta ik aan de vooravond van een beschouwing omtrent de afgelopen week: Munchen. En wat daar niet allemaal te bezichtigen was…


IMG_2604


IMG_2605


IMG_2606
Sequenties. Pointillisme. Ze zijn regelmatig gepasseerd. En ook deze fenomenen zullen zich waarschijnlijk in de toekomst nog regelmatig voordoen. De kijker/lezer zei gewaarschuwd. Anderzijds is daar niets mis mee. Kijkend naar de tredmolen van alledag… maar ook dat is een deur die wijd openstaat. Misschien dat ik, op termijn, iets zal gaan doen met gesloten deuren. Willekeurige deuren of deuren die zich lenen om eens wijd open getrapt te worden. Waardoor dat verhaal van die trappen wordt herhaald. Het is juist de herhaling die dat gevoel van zekerheid weet te bestendigen. En door die zekerheid…