Fascinatie

Door 6 november 2013

Het fascineert! Ik zal de laatste zijn om dit te ontkennen. Kunst! Zowel met een Grote K dan wel met een kleine K. Kunst van de gelouterde en gevestigde namen, maar ook de kunst van een gemiddelde, goedwillende amateur. Wie is dit eigenlijk? De man of vrouw die er genoegen aan ontleent de bezoeker te verrassen met zijn werken? De man of vrouw die, op de drempel van het amateurschap vertoeft en waarbij het professionele lonkt? De man of vrouw die de ander aan zijn of haar lippen laat hangen, wanneer een verhaal wordt afgestoken? Het kind, wat in al zijn of haar onschuld, lekker aan het kliederen is? De man of vrouw met zijn of haar beperkingen, dan wel mogelijkheden? Of de man of vrouw die zaken voor de eeuwigheid weet te ontwerpen? De fotograaf die plaatjes schiet dan wel de beeldkunstenaar die die plaatjes weet te bewerken? De mens die over de zaken heeft leren nadenken, dan wel de persoon die beelden in het hoofd weet te verwerkelijken? Het beeld dat nooit geschoten werd, of de verbeelding die met dit beeld aan de loop dreigt te gaan. Over dat soort zaken gaat het vandaag en laat ik dit keer een keur aan verbeeldingen de revue passeren. Berlijn, de Kunst10Daagse en ons bezoek aan Texel, wederom vergezeld van enige willekeur. Want willekeur houdt er dit keer de sjeu in, willekeur zou een ultiem onderwerp kunnen zijn, ware het niet dat…

IMG_5319.000IMG_5329IMG_5344IMG_5469IMG_5476IMG_5490IMG_5711IMG_5684IMG_5726

Het is nu eenmaal niet altijd aan mij om mijn blik door mijn Canon te laten vangen, de stand op automaat te houden en mij dit genoegen te ontzeggen. Ik zou zelfs kunnen besluiten om de zaken dit keer aan de ander te laten, gezien in het tijdperk waar wij nu in zijn komen te verkeren. Het heeft er veel van dat kunst en daaraan gekoppeld de cultuur momenteel ‘not done’ is en dat de recessie als zodanig tol blijft eisen. Dat genoegens zouden moeten worden ontzegd en dat, wanneer uit een onderzoek blijkt dat ‘de Nederlander’ de gelukkigste mens van Europa is, daar een hoerastemming aangekoppeld dient te worden. Mar dat gelijktijdig de eenzaamheid de boventoon gaat voeren, zet mij dan weer met beide benen op de grond. Een percentage dat toeneemt en waarbij de ondergrens van 19 jaar bij mij behoorlijk wat vraagtekens oproept. Zo jong en dan met zo’n probleem te worden geconfronteerd is bepaald niet misselijk. Neen,laat ik een poging ondernemen om juist vandaag voor wat glans zorg te gaan dragen. De glans van een bestaan dat zich kenmerkt door de dingen die ik kan doen en de zaken die ik me kan permitteren: door met z’n tweeen te zijn en geregeld in elkaars nabijheid te kunnen vertoeven. Laat dat ook eens gezegd zijn, hoewel ik veelal van de vanzelfsprekendheid uitga. Maar zo vanzelfsprekend zijn momenteel de zaken niet: soms moet je ervoor knokken en soms lijkt het vanzelf te gaan….

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 6 november 2013 om 16:20 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.