Famed

Dit gaat over iets. Maar veelal gaan mijn bijdragen over niets. Omdat ik mij het liefst in sluiers hul. Mij wat wazig uitdruk of kies voor het meer onbenoembare. Omdat ik niet de pretentie heb het te weten. Ik veelal in onwetendheid verkeer. Of mij met geen andere zaken bemoei dan de dingen die zich op mijn pad voordoen. Door omstandigheden. Door voorspelbare samenlopen. De onvoorspelbare toevalligheden. Waar ik niet zoveel waarde aan kan hechten. Omdat dit veelal in de tijd alreeds besloten lag. Zoals mijn tijd in straks besloten ligt. Zoals het nu is en straks kan zijn. Zal zijn. En dan weer is. De rekbaarheid van elastiek. En het spontaan gaan glippen.
De veerkracht van juist die momenten. Het zoeken en het vinden. Van dit. Van dat. Van hier naar wat. Van iets naar niets. En daar de waarde van. Wat ik nu wel in het midden wil laten.
 


iGer.nl
Zaanse Schans. Een toer door de tijd. Met busladingen mensen. Japanners. Italiaans wat her en der te horen viel. De bescheidenheid van een enkele Duitser. Weinig Engels dit keer. Of het waren gidsen die een duit in het buitenlandse zakje deden. En wind. Wederom een straffe wind, hetgeen de wieken deed malen. Van de oliemolen, de houtzagerij. De verfmolen en de Huisman die het dit keer liet afweten. Wegens verandering en onderhoud. Geen grove mosterd in een pot. Maar wel verschillende soorten kazen. Met pesto, kruiden, brandnetels, in groen, geel en witte uitvoering. Met peper en gerookt. En massa’s proevers. Ook massa’s kopers. Vooral uit Japan. Met een volgende zak vol etenswaren. De vraag of dit voor dan wel tijdens de vlucht terug dient te worden genoten. Een paar ons in een Japans keelgat laten glijden lijkt mij bepaald geen sinecure. Wat dat betreft houd ik het liever op een harinkie. In de wetenschap dat deze moet zwemmen. En waar kan die dit beter in doen dan bier” Geen Amstel! Wel uit Limburg. Brand.
 


iGer.nl
De waarde van vandaag is laag. De wetenschap dat die club uit A’dam het na zeven jaar voor elkaar heeft gekregen, doet vooral afbreuk aan die Tukkers. Een goal in eigen doel, de overtuiging die teloor ging en de tranen die sommigen laten biggelen kunnen een emogolf niet tegen houden. Vooral indien dit voor het dode oog van een lens naar voren komt. En de hele goegemeente van gans Nederland hier getuige van kan zijn. Want om emoties draait het. Zoals gisteren in de show van C-Squad naar voren kwam. Famed. Een kijkje achter de schermen bij de zoveelste talentenjacht op televisie. Dit keer echter in het theater: De Dansende Duinen, voorheen De Clinghe. Op het terrein van, jawel, Dijk & Duin & Bosch. En de grote knipoog die de spelers wisten te bewerkstelligen. Nog vier finalisten. In drie aktes maakten wij kennis met dit aanstormend talent en zagen hun wekelijkse ontwikkeling voor en achter de schermen naar voren komen. De vraag of het alleen om talent gaat werd ons tekstueel gesteld. Of speelt er meer”
 


iGer.nl
Zie de confrontatie met de machtige media en de commerciële manipulaties om kijkcijfers. Wie mag blijven van de jury, wie moet weg en wie kan de druk niet aan” Heerlijk over de top werd ons een spiegel voorgehouden van het huidige beeld van de Nederlandse beeldbuis. Juist door het grote enthousiasme van de spelersgroep was het een wervelende show. Verantwoord over de top. En was juist een verdwaalde hippie heel goed is staat om een beeld van de jaren zeventig te schetsen. Maar voor mij was het hoogtepunt een vertolking van het nummer Mack the Knife.
 


iGer.nl
Jan Kaas als de cateraar die broodjes kaas in de aanbieding had, een stem als een klok en een uitvoering wat de dramatiek van juist dat nummer overweldigend aan de zaal deed toekomen, het kon, wat mij betreft, niet meer stuk. Dat achter Greet Verkleedt Greet Borst schuilgaat werd bewaarheid toen wij elkaar zagen. Is het geen reünie, dan is het wel het koor van de zangvereniging. Maar waar vooral mijn bewondering naar uitgaat, is mijn zwager Rob. Waar hij zijn pose heeft ingestudeerd, is mij een raadsel. Maar hij presteerde het! Standvastig als een standbeeld. Vertrok geen spier toen ik de opmerking maakte dat ik me afvroeg hoe lang hij deze stand zou weten vol te houden. Deed of hij me niet hoorde. Keek standvastig voor zich uit. En vergaloppeerde zich niet door zijn ogen naar beneden te richten. Gehuld in een blauw glimmerpak, een indruk die deed denken aan wijlen Elvis waarbij hooguit zijn kuif ontbrak, heeft bij mij toch wel een zeker respect opgeleverd.
En hoewel ik hier niet zo graag gewag van maak: toch een chapeau voor onze Robbie!


iGer.nl