en andere leden! 6

Zaterdag, 08-07-2017.
op de maandagmiddag trachtte ik een of ander verhaaltje op papier te zetten in ‘t Turfschip waar de leden van de Amsterdamse Schrijversclub voor dak- en thuislozen bij elkaar komen. Een heel behoorlijke opvulling van de leegte dus. Dat het leven nu eenmaal problemen met zich meebrengt, spreekt voor zich en ik liep er niet voor weg. Wat me nu echter parten speelt, is dat er binnen een tijdsbestek van drie maanden twee keer bij me ingebroken is. Hierbij is er zoveel uit mijn woning gestolen dat ik nu, drie weken na de laatste inbraak, nog niet precies weet wat er allemaal verdwenen is. Elke dag mis ik weer iets, anders, ik heb geen idee hoe ik alles moet vervangen. Zelfs het geloof dat het me wel weer zal gaan lukken, is omgeslagen in een moedeloosheid en mijn hoop is tot wanhoop gekelderd.
De toekomst staat voor de deur. Hoe deze eruit ziet, is gelukkig onbekend. Wat gebeurd is, behoort tot het verleden en is onveranderbaar. Het heden is de toekomst van de juist verlopen tijd en de toekomst is onderweg naar het verleden. En het is dit beeld dat mij trof. Hoop verandert in wanhoop, het heden wordt eenvoudigweg verleden en voor wat betreft de toekomst. Mazzel is een ding en waar geluk meestal in een onbekend hoekje schuil gaat is het veelal het ongeluk dat juist die ander, die uiteindelijk het idee heeft dat hij of zij het juiste pad weer gevonden heeft, wordt vergezeld door dat eerder genoemde ongeluk. Alsof de kosmos zo zijn eigen idee heeft omtrent de mens die dit dient te ondergaan, dit moet ervaren om zijn of haar leven een belasting te gaan geven die juist die mens treft.


IMG_7129


IMG_7130