Ellen & Wick

Door 28 mei 2013

Het hangt erom. Maar waar het nu precies om hangt, is ook mij een raadsel. Nu zijn raadsels veelal bedoeld om op te lossen, maar het heeft er dit keer alle schijn van dat dit raadsel zich koestert juist in die schijn. En dan lijkt het er weer op dat schijn bedriegt. Zoals het woord bedreigt bedriegt. Waarbij door een simpel schuiven van wat letters er een totaal ander beeld, een totaal ander zinsnede kan ontstaan. De schijn in relatie tot het zijn, mij weer laat spelen met woorden die niet zomaar zijn. Want nogmaals, de schijn van het zijn bedriegt. Nu blijkt dat het in een keer goed op het scherm komt, kan deze zin niet meer stuk! Ik heb haar! Nu staat dat hier wat boud, maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat ik haar in mijn bezit heb. Ellen ten Damme, in een meer dan illuster fotoboek. 300.000 foto’s werden van haar genomen om diverse locaties in de wereld en waar zij komt, is zij. In die zin dat het er weinig toe doet of dit IJsland, Londen, Nederland of op een totaal onbekend eiland van de Seychellen is. En dat valt bijzonder in haar te prijzen. Net als Arie, die zij zaken toedicht die in zeker zin afbreuk doen aan haar verschijning. Arie, met wie zij al jaren schijnt te huizen op haar woonboot. Arie, niet aan mij om daar een oordeel over te vellen. Maar als je in de gelegenheid bent een blik in dit pracht werk te werpen, schroom niet en geniet!

IMG_2899IMG_2900

Foto’s en fotograferen. Is het een hobby, een obsessie, een afleiding, een vulling van de dagelijkse gang der dingen. Of is het soms een ‘alles in een?’ Een vraag waar ik geregeld omheen weet te draaien. Al was het alleen maar door de verschillende standpunten die ik weet in te nemen. De trucjes die ik achterweg laat, en de doodgewone dingen die mij boeien. Opvallende dingen en in de regel veelal onopvallende dingen. De gein die ik daaraan beleef en de mogelijkheid om juist die dingen met anderen te gaan delen. Want het heeft veel weg van een deelaspect. De fragmentarische weergave van de realiteit. Tot het moment waarop een ander een beroep op mij doet: dan wordt het anders. Neem nu bijvoorbeeld Ton. Een kunstenmakende fotograferende kunstenaar. Niet veel anders kan ik hem omschrijven. Het beroep dat hij doet namens Artiance. En de indirecte veer die hij uitdeelt. Waar ik dan weer gevoelig voor ben. Nu is daar bij een veer ook meestal sprake van, was het alleen al door het gekriebel dat zo’n veer teweeg kan brengen, maar ook de keuze die ik voor ogen heb is weer eens niet direct doorsnee. Een foto van een groep enthousiastelingen tijdens een safari naar de Oostvaardersplassen. Waarbij de grootte van de diverse kanonnen ervoor diende te zorgen dat een blauwborst op tientallen meters afstand scherp werd vastgelegd. Dat het vogeltje niet iedere keer het geduld opbracht om te wachten tot de scherpstelling plaatsvond, een geheel ander verhaal. Vogeltje zong vroeg en dacht ‘wacht de dag is lang genoeg…’

IMG_2902

Of dat mijn oog valt op de studio van Wick Natzijl. Ik naar binnen stap, een verhaal afsteek tegen zijn dochter Nicky, refereer aan 2 mei 1980 en de foto’s die hij toen van ons huwelijk heeft gemaakt en ik met een heel blij gevoel de winkel verlaat in het bezit van… zijn negatieven. De vraag of die negatieven uiteindelijk ook naar het Regionaal Archief verhuizen, als ooit de glasplaten van de dames Vlaanderen,.haar doen glimlachen. Een mapje met de naam Pijper/Bregman en een datum:

2-5-80. Een roos op het mapje en de tekst garantie color service.

IMG_2903

Ook daar gaat het om vandaag. De gewone dagelijkse dingen waar weinig op af te dingen valt. Hetgeen ik dan ook bij deze nalaat!

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 28 mei 2013 om 21:02 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.