Eindhoven

KETTINGREACTIE

avond aan avond aan avond

rijgt een avond aan avond

aan avond een kraal aan

de avond gaat over in de

nacht aan nacht aan nacht

al dromend de avond de

nacht doorgebracht de

ochtend aan ochtend aan

ochtend geregen de dag aan

dag aan dag de regen droop

en droop en droop maar door

de avond aan avond aan avond

aan avond geknoopt.

Kijk, dat had toch wel een leuke binnenkomer kunnen zijn, ware het niet dat dit schrijfsel reeds een jaar geleden een bepaalde opwachting heeft gemaakt. Ik nog in de vooronderstelling verkeerde dat ik ,ook al waren wij toen met vakantie, ik iets voor het thuisfront achter diende te laten. In dat speciale kader, waar ik het regelmatig over heb gehad. Iets met obsessief, hetgeen ook mij aangaat. Naast dat andere. Het spectrum waarin ik ook regelmatig vertoef. Iets met een a, bijvoorbeeld van autisme. Ieder mens heeft nu eenmaal het onverbiddelijke recht op een afwijking. Als ik stil kom te staan bij mijn niet onthulde afwijkingen, stijgt het schaamrood naar mijn kaken. Dus doe ik er goed aan mijn geheimen voor mij te houden. Beweeg me dus als een klein grijs mannetje door de wereld om mij heen. Kijk wat naar links, zwijg wat over rechts en weet mij op die manier redelijk staande te houden. In een relatieve wereld van waanzin. Of waarin waanzin de zin van het leven weet te relativeren. Als in het navolgende voorbeeld.


iGer.nl
Natuurlijk had die man in die Audi een gegronde reden om wat bruusk op zijn rem te gaan staan. Niet iedere dag tref je een bord waarop het getal 130 valt te ontwaren. Indien je alleen van de weg gebruik kunt maken, ben je niemand tot last. Anders wordt het indien eerder weggebruikers zich permitteren om van diezelfde weg gebruik te maken. Dan kan het weleens gebeuren dat iets onvermijdelijks zich voordoet. De ene auto die de andere auto bijkans niet meer weet te vermijden. En waarin de spoed in plaats van haastig,overgaat in een relatieve snelheidsverlaging. Een woord waar dit medium weer de nodige vraagtekens aan weet te koppelen, maar ik vrij onverveerd mijn schouders voor weet op te halen. Het eerder genoemde schaamrood zich nu voordoet in de tekst die ik uit mijn vingers zie glijden. De toppen waarmee ik de toetsen gesel en de vragende wenkbrauwen die dit geheel mogelijk laat oproepen. Het gaat natuurlijk weer eens nergens over. Of misschien toch weer wel. Want waar begaf ik mij, heel allenen, naar henen”!
Naar Eindhoven dit keer. Heen zo’n 170 kilometer en terug nog ietsje meer. Na een tweetal berichtjes van Marlies (1. Het vliegtuig vertrekt op tijd! TOT strakjes! Xx 2. We zijn toch verlaat. De banden moesten vervangen worden. Zijn sowieso 3 kwartier later. Tot strakjes! Xx). En ik hoorde iedere keer een toon die mij attendeerde op het feit dat een volgend bericht mijn deelgenoot zou gaan worden. Onderwijl reed ik ter hoogte van Heemskerk. Besloot op een parkeerplaats mijn berichten te openen. Toen een derde toon mij verraste. 3. Het wordt sowieso een uur later… Er is iets met het vliegtuig. Xx! Dan houden die Xxjes mij toch wel overeind. Want stel je nu eens dat doemdenken ook tot mijn mogelijkheden zou kunnen gaan behoren… ik moet er niet aan denken.
Dus reed ik vol gedachten verder. En waar de regen het dit keer af liet weten, zorgde een file na Utrecht ervoor dat ik mijn aandacht kon blijven richten op de weg. Met dat al eerder aangegeven rijgenot van een weg waar 130 gereden mag gaan worden. Niet allen goed voor de economie maar nog veel beter voor se staatskas! Mark bedankt, zou ik bijkans ongemeend gaan uitroepen. Houd echter wijselijk mijn mond en liet mijn rechtervoet even met het gaspedaal spelen.
Vliegveld Eindhoven baadde in het zonlicht. Wolken van enige betekenis waren zich wel aan het verplaatsen maar deden dit in en tempo wat dit keer niet moordend was. Er was werk aan de winkel. Het ene toestel was nog niet leeggelopen of het vulde zich weer met mensen op weg naar eenzelfde vakantie bestemming. Aan de kleuren was te zien wie heen dan wel weer ging. Het melkflessenwit werd afgewisseld met het bruin waar Nivea een rol in had gespeeld. Factor zoveel zorgde wel voor enige kleur en het bruin wat zich voordeed was waarschijnlijk de toplaag die door de zonnebank uren al eerder was verkregen. Of zou dit weer eens een vrije interpretatie mijnerzijds kunnen zijn”!


iGer.nl
De douane deed verder zijn best. Althans een herder werd in de gelegenheid gesteld zich met de bagage afwikkeling bezig te houden. Na goedkeuring door zijn begeleider, verdween deze weer in de douanetransit. Een busje dat een tweetal kooien liet zien.
Mensen. Hordes mensen. Mensen die werden opgewacht. Mensen die allen reisden. Kinderen die van verre hun grootouders ontwaarden. Sportieve mensen. Maar ook mensen met een soort gelatenheid. Mensen bij wie de dagelijkse broodwinning mogelijk reeds morgen staat te wachten. Zoals bij Marlies. Gisterochtend nog in Faro, gistermiddag vliegveld Eindhoven, gisteravond in Alkmaar en straks weer op de werkvloer. Mensen beter maken. Tenminste een poging ondernemen.


iGer.nl
Tijd vliegt. En als je met de tijd meevliegt, win je tijd. Als je tegen de tijd invliegt, verlies je. Maar als een vliegtuig vliegt vergeet je wel eens de tijd. Maar nu is het weer tijd. Om op te staan. Of om naar bed te gaan! Welterusten voor als je per ongelijk gaat slapen. Gezond weer op indien je op kunt staan. En voor hen die dachten op te gaan staan”
Veel rust gewenst!


iGer.nl