Eerste keer…

Voor alles geldt een eerste keer. Dat je aan de borst werd gelegd. Dat je je eerste oerkreet aan de wereld verkondigde. De eerste keer dat je in je luier poepte, naar school toeging en voor het eerst met iemand naar bed ging. Je eerste dronkenschap en de eerste keer dat je trouwde. En niet veel later misschien wel scheidde… Maar die eerste keer dat ik met een verstandelijk beperkte mens in contact kwam, is heel lang geleden. En dat ik de eerste schreden in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort deed. En in aanraking kwam met de eerste groep krankzinnigen: de kruiwagenploeg. Die nog steeds op mijn netvlies staat. Over die eerste keer gaat het volgende gedicht. In het kader van de week voor de psychiatrie en in het kader van de bijeenkomst van vanavond van de dichterskring Alkmaar. Waar ik in zekere zin kunstlievend lid van ben geworden. Daarnaast een ontboezeming getiteld ademstilte. Waar ik mezelf in een keurslijf propte. Als het ware een dwangjak. En ook dat kan worden gerelateerd aan de psychiatrie. Zoals dit nog te vinden valt in het Museum voor de Psychiatrie in Haarlem, het voormalige Pest & Dolhuys. Voor vandaag inleiding genoeg. Lees Eerste keer en ademstilte en dat laatste in: stilte dus!
EERSTE KEER.
DE EERSTE KEER
EEN GEK TE ZIEN
EEN DWAAS
EEN IDIOOT
DE EERSTE KEER
EEN MENS TE ZIEN
EEN ANDERE MAN
EEN ANDERE VROUW
GING SNELLER DAN
DE EERSTE KEER
TE LEREN FIETSEN
DE EERSTE KEER
ECHT
DE ANDER ZIEN
DE ANDER HOREN
TE ONTMOETEN
IS STEEDS
OPNIEUW
LEREN FIETSEN.
ADEMSTILTE.
IK WAS ALLEEN
ALLEEN OMRINGD DOOR ZERKEN
ZERKEN, VERWEERD, ONLEESBAAR SCHRIFT
SCHRIFT,   EEN NAAM,   EEN DATUM,    EEN WENS
WENSEN VARIEREND VAN DANKBAARHEID TOT RUST ZACHT
ZACHT HET MOS, VERSCHRALEND IN EEN SCHROEIENDE ZON
ZONLICHT, HARDE STRALEN WERPEND TUSSEN GEBLADERTE
GEBLADERTE, DAT EEN HOUTDUIF AAN MIJN OOG VERBORG
VERBORGEN, GEBORGEN OP DE PLEK, WAAR HEEL VAAG
VAAG   JOUW   AFDRUK,  MOS   PLOOIT   SNEL
SNEL DE PLAATS TRACEREND, PROEVEND
PROEF  IK   JOUW    GEUR
GEURIG SAMENZIJN
ZIJN WIJ.
Wik, 02-03-2016.