Eerbetoon

Indrukwekkend. Geen woorden voor. Ieder woord dat je wisselt is eigenlijk ongepast. Stilte. Geen vogel noch vliegtuig doorbreekt de stilte. Zelf de bomen laten na te ruisen. Terrassen, gelijk sawahs doemen op, bomen die langzaam ontluiken. Een enkel groen blaadje probeert het van de matige wind te winnen. Verliezen. 298 dierbaren die elders ver weg hun leven hebben verloren, een enkeling, een gezin, een stelletje dat elkaar hier weer vindt. Namen. Leeftijden en geboorteland. Wat versiering bij de een, stomweg die boom met die naam ergens anders. Een Nationaal Monument. MH 17. En rillingen, wanneer die beelden van hun terugkeer in Nederland weer aan mijn geestesoog passeren. Eerbetoon. En rouwende achterblijvers. Het gemis dat zich blijvend voordoet. Herinnering. Het afscheid in een wolk van verwachtingen. De tranen die toen werden gelaten en de hartstochtelijke tranen die zich later voordeden. Heel andere tranen, woorden die toen werden gesproken. En die woorden ken ik niet. En toch bespeur ik die woorden, Lief, geluk, blijdschap, voorspoed, plezier, succes en nog talloze andere woorden die de reizigers mochten ontvangen. En dan, in een klap weg. Vernietigd. Een ramp. Een Nationaal Monument in Vijfhuizen. De polderbaan die leeg is. De polderbaan waar geen gebruik van kan worden gemaakt. Wegens werkzaamheden. Het Bulderbos waar ooit actie werd gevoerd. Een enkele boom die het heeft overleefd. En dan die bomen daar. 298 verschillende bomen. 298 verschillende mensen die het keven verloren. Op 17 juli 2014. Het onderzoek. De slachtoffers hebben een naam, de schuldigen hullen zich in stilzwijgen. Herdenken. Erkennen. Het heeft veel weg van wat ons straks weer te wachten staat:de Waalsdorpervlakte. De twee minuten stilte. En die stilte van straks die overviel mij gisteren. Geen woorden voor…


IMG_0771


IMG_0772


IMG_0773


IMG_0774


IMG_0775


IMG_0776