eenzaamheid & dwalen


iGer.nl
Moet dwalen, moet dwalen, langs bergen en langs dalen. Maar dat klopt niet helemaal. De bergen worden beperkt tot duinen en een duindal laat zich gebruiken voor wat eenvoudig, menselijk vertier. Zeker in de zomermaanden, wanneer de zon gloedvol schijnt en gierende hormonen door lichamen heenjakkeren. Dan kan er geen sprake zijn van dwalen. Hooguit, achteraf, van een dwaling. En dat is absoluut geen ramp!
Dwalen is echter menselijk. Verdwalen” Nog menselijker! Spoorloos” Een ramp! Spoorloos zijn” Onmenselijk!


iGer.nl
Ik heb mooi praten! Het lukt mij iedere keer weer om een pad in te slaan dat ik nog niet heb ingeslagen. Zaken te zien die ik nog niet eerder gezien heb. Of misschien wel gezien maar dan met de intentie van de voorbijganger. Iemand die langsloopt. Wel of geen gedag zegt. Een knikje aan de ander doe toekomen. Maar geregeld doe alsof mijn neus bloed.
Mijn grootvader zaliger nam dan zijn hoed af. En als iemand meer was dan een voorbijganger, een kennis, werd de betrokkene ook nog van een geslachtsnaam voorzien. Meneer! Mevrouw! Juffrouw!
De wereld toen leek een stuk minder gecompliceerd. Of ik kon mij verlustigen aan de tijd die ik als jongeling mocht doormaken. In Den Helder. Toen nog een bruisende Marinestad waar de Werf om twaalf uur leegliep en de werknemers van de Hare Majesteit thuis gingen eten. Voor zover zij daar ook woonachtig waren. Ook toen kwam eenzaamheid voor. Ik zag het alleen niet, verguld als ik was met die beperkte wereld om mij heen.
Eenzaamheid, het subjectieve gemis aan (een) betekenisvolle relatie(s), is van alle mensen en komt voor op alle leeftijden. De droefgeestige gemoedstoestand kan tijdelijk zijn, als gevolg van echtscheiding, verhuizing of het overlijden van een partner of een goede vriend. Eenzaamheid kan ook blijven en geleidelijk verergeren. De kans erop wordt aanzienlijk vergroot wanneer er sprake is van een slechte lichamelijke conditie, weinig geld en een beperkte mobiliteit, blijkt uit eerder onderzoek van Theo van Tilburg, hoogleraar sociale gerontologie van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Inderdaad, die Universiteit die ook Balkenende, Bos en Rouvoet heeft opgeleid.


iGer.nl
Dus krijgen we weer een week! De Week tegen Eenzaamheid. En de vraag eens om je heen te kijken. Mensen uit te nodigen of mensen te gaan bezoeken. Maar het is net als met die stille armoede: niet altijd even zichtbaar. Dus tel ik mij voor dat ik ga aanbellen bij deze dan wel gene en de vraag ga stellen: ‘Bent U eenzaam”!’ en dat is een geheel ander vraag dan de volgende: ‘Voelt U zich eenzaam”!’ 1,3 miljoen van de volwassen Nederlanders heeft ” wel eens ” last van eenzaamheid. Tien procent zelfs in erge mate en drie op de tien is ‘wel eens’ eenzaam.
Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. Wanneer wordt het een probleem” ‘Wanneer je het zelf zo ervaart.’ En dan gaat het niet over een dag of wat niet lekker in je vel te zitten, maar een blijvend gevoel van gemis. En de verwarring die zich kan voordoen. Eenzaamheid en alleen zijn. Dat is niet hetzelfde; sommige mensen zijn prima tevreden met heel weinig contacten en veel alleen zijn. Bij eenzaamheid mis je iets of iemand. Dat kan komen doordat je netwerk kleiner wordt, net als de mogelijkheden om nieuwe mensen te ontmoeten en relaties aan te knopen. Sta je volop in het leven, dan is dat vaak gemakkelijker. Maar niet iedereen kan voorkomen dat ie eenzaam wordt. Soms lijken mensen van nature eenzaam en slecht in staat om wezenlijk contact mat anderen te onderhouden.’
En dan volgen toch nog wat tips. ‘Belangrijk is dat je je verbonden voelt met mensen om je heen. Blijf altijd nieuwe contacten zoeken, liefst uit verschillende leeftijdscategorie”n, die als een soort menselijk convooi met je meereist. En wees zuinig op je relaties. Steek er tijd en energie in, want als je ze nodig hebt blijken ze er dan toch voor je te zijn..’
Wat ook helpt is het bijstellen van de eigen verwachtingen.’Je kunt er enigszins mee voorkomen dat je teleurgesteld wordt. Wanneer je een hartsvriend(-in) of een partner heel erg mist, verwacht je misschien een soortgelijk diepgaand contact met anderen. Meestal lukt dat niet. Soms verwachten mensen ook teveel van contact met kinderen en andere familieleden. Maar de kwaliteit van het contact is belangrijker dan hoe vaak je elkaar ziet.’
Een artikel van de hand van Patricia van der Zalm. In de weekend bijlage van mijn onvolprezen A.C. Met een aantal www’s aan het eind: zonnebloem.nl en eenzaam.nl
Misschien als aanloop naar die week. Landelijke bekendheid en het bestaan van sponsoren kan de vinger wat meer op die zere plek gaan leggen. De vraag of daarmee de eenzaamheid voldoende naar voren komt…”!
Een goed begin van deze week Geen beter voornemen dan deze te gaan bestrijden. Voor je het goed en wel beseft sta je daar: in al je eigen zijn. Alleen, misschien wel met z’n twee”n!

Juist dan kan alles anders zijn. Gaat de zon wat langer schijnen. Dan kleurt de wereld licht.

Dan kleur ik licht. Als een dwaallicht tast ik”

DWALEN

Als ik van deze wereld

dwaal

de pont wel heen

het vliegtuig stijgt

naar hele verre

oorden

de roep, in mij

verstomd,

rest van mij wat

woorden.


iGer.nl
En voor die rest daar ga ik voor! Weliswaar in de vorm van ver halen!