Een vuurtje stoken!

Iedere dag is er wel een moment dat te koesteren valt. Al is het desnoods een teleurstelling. Een dag die niet gepaard gaat met een gouden randje, maar meer met een wolk die doet denken aan naderend onheil. Maar ook dat is een moment om bij stil te staan, was het alleen maar om het besef dat je leeft van een bewustwording te kunnen voorzien. Waarbij ik het bewustzijn dit keer op een ander plan stel. Het is nu eenmaal niet vanzelfsprekend dat de dagelijkse dingen zich tot het het einde van je leven zich zullen gaan herhalen. En waar een ongeluk veelal in een ogenschijnlijk klein hoekje zich schuil houdt, is datzelfde ongeluk wat gevreesd wordt. Alleen sta je daar gelukkig niet de ganse tijd bij stil. Maar wanneer je een bestelling plaatst bij een bedrijf dat zich bezighoudt met het afdrukken van foto’s de klant de mogelijkheid biedt om van meerder producten gebruik te kunnen gaan maken en na een telefoontje blijkt dat de bevestigingsorder niet overeenkomt met die bestelling, dat het ergens waarschijnlijk fout is gegaan, is het niet alleen de teleurstelling die een pek moet krijgen, maar gaat gelijktijdig een deuk ontstaan in het vertrouwen dat in de leverancier wordt gesteld. Dan komen de excuses uit de kast, dan komen er verontschuldigingen waar baliemedewerker part noch deel aan heeft gehad en dan kan er sprake zijn van een tegemoetkoming richting de teleurgestelde klant. Maar ook deze tegemoetkoming kent bepaalde grenzen, en de geste als zodanig kan dan een deel van de ‘smart’ weg gaan nemen. Waar ooit werd verondersteld dat de klant te allen tijde koning was, heeft het er tegenwoordig meer van dat de koning is gedevalueerd tot prins, toch altijd nog een bevoorrechte situatie. Het werken met mensen levert nu eenmaal fouten op en het fenomeen van waar gewerkt wordt fouten worden gemaakt, ook dat begrip is aan devaluatie onderhevig. Je slikt wat, je pikt wat, je neemt je verlies en vervolgens doe je wat. Of je maakt die andere keuze: je doet niets. En als je niets doet kun je achteraf dat besluit gaan betreuren of, als eerder verondersteld, dat moment op een bepaalde manier gaan koesteren. En van dat laatste ben ik een voorstander, want zonder regen geen zon, zonder rozengeur kan de maan eenvoudig gaan schijnen, en waar gehakt wordt, laat even later de kachel blijken dat deze gloeit. Want met spaanders in de hand, valt een vuurtje wel te stoken!