Een vlucht… spreeuwen!

Geen regenwulpen dit keer. Ook geen vlucht, laat staan een grote vlucht. Neen, als blaadjes hangen zij aan takken aan de kale boom. Neen, zij hangen niet zozeer, maar zitten des te meer. Maken zich op voor die grote vlucht. Scheren in grote getale door de lucht, in scheervlucht. Schijten zich onder om niet veel later in gedonder uit te breken. Bij wijze van spreken dan. Want die toevallige ontmoeting in de lucht, kan ook wel tot een botsing gaan leiden. Waardoor een dwarreling ontstaat en de beide offers zich als slachtoffers ter aarde storten. Zielloos waarschijnlijk met een hersenloze hersenpan. Alsof zij gaan oefenen voor Halloween, opdat zij als spreeuwenzombies verder door het leven gaan. Of eigenlijk in het leven van de dood. Laat ik daar verder geen woorden aan vuil maken. Ik kon op ze inzoomen, zag ze in de toppen van die kale boom, wist niet veel meer dan mijn camera omhoog te richten en drukte… af. Zag de drukte om me heen en verbaas me verder over het feit dat spreeuwen zo luidruchtig kunnen zijn. Met elkaar communiceren op een wijze waar mensen elkaar geregeld de huid vol weten te schelden. Of elkaar weten aan te sporen om nog wat extra voedsel te gaan verschalken. Opdat de reis naar straks zonder enig probleem plaats kan gaan vinden. Een spreeuwenvlucht in een vloek en een zucht. Wat kan de mens daar niet van leren” Hooguit een vluchteling die hoopt… dat ook zijn kansen keren!


IMG_0194


IMG_0195


IMG_0196


IMG_0197


IMG_0198


IMG_0199


IMG_0200


IMG_0201