een straat, een wijk.


iGer.nl
Een straat. Een doodgewone straat. Met huizen. Doodgewone huizen met doodgewone deuren. En achter iedere deur gaat het een en ander schuil. Een ander schuil. Anderen schuil en als zij zich allen schuil weten te houden, verandert dit niets aan die straat. Het is en blijft een doodgewone straat. Met voorspelbare doodgewone huizen. Met doodgewone mensen zou je kunnen denken. Maar dat is niet het geval. Het zijn juist uitzonderlijke mensen die huizen in die huizen in die doodgewone straat. En juist dat maakt het zo uitzonderlijk. Ook al is er van buiten niets te zien. Mogelijk gordijnen die het ergste doen vermoeden. Of blinderingen die het ergste doen vrezen. Jaloezie”n om jaloers op te worden, dan wel ondoorzichtig vensterglas. Van spiegels overdag tot doorkijkjes ‘s nachts. Tenminste, indien de gordijnen niet gesloten zijn. Want dan wordt het weer raden. En dat raden heeft veel voorbijgangers van de wijs gebracht. Omdat zij zich langzaamaan steeds sneller gingen haasten. Omdat het idee ontstaat dat de mensen in die straat zich met andere dingen bezig zouden kunnen houden. Zwarte magie wordt verondersteld. En het feit dat de mensen voor een belangrijk deel van de dag niet zichtbaar zijn. Het vermoeden bestaat dat de mensen in die huizen op houtjes bijten. De nachten aaneen rijgen om de dagen door te komen. Zich schuilhouden voor mannen met brieven. Bepaalde mannen met brieven. Incassobureau staat op hun voorhoofd geschreven. Deurwaarder op het voorhoofd van een ander. En de kachel stopt met roken. IJsbloemen zichtbaar op de ramen. Een verdorde plant in de vensterbank.


iGer.nl
Niet zichtbare armoede. Voedselbanken met een aanwas van aanvragers. Zelfs uit Bergen. Mensen die De Arme Kant van Bergen vertegenwoordigen. Waar tijdens de kunst10daagse het een en ander aan gedaan kon worden. De cartoons die ik mocht kopen van Tom Janssen. De duit die ik in het zakje deed. Mensen die het bewijs dienen te leveren van het feit dat zij ternauwernood, weten rond te komen van de schrale uitkering die hen net niet tot de hongerdood laat leiden. Het feit dat de hand opgehouden dient te worden. Deze of gene die een ongedachte belangrijke rol is gaan spelen. De tol die door sommigen van hen betaald dient te worden. Simpelweg door het feit dat ook zij weer zijn gaan behoren tot een specifieke categorie van medemensen: de laaggeletterde.
Zo’n 600.000 Nederlanders kampen met financi”le problemen doordat zij moeite hebben met lezen en schrijven. Het lukt onderwijsinstellingen nauwelijks om deze groep in de greep van de schoolbanken te krijgen. In Nederland zijn 1,5 miljoen mensen laaggeletterd, blijkt uit cijfers van Unesco. Veertig procent daarvan kampt in meer of mindere mate met financi”le problemen.
En daar komt, volgens een commentaar van Kees van der Malen, weinig verandering in. Want Nederland verkleurt. Nederland verandert. Nederland wisselt van gedaante. Van redelijk progressief zijn we behoorlijk conservatief geworden. Nederlanders kiezen momenteel onbekommerd voor de eigen portemonnee. Daar helpt geen ene Jager aan. Laat staan dat een spaarloonoffer gepaard gaat met een overvloed aan aan te schaffen consumptieartikelen. Neen, wij gaan voor consuminderen en doen dit door de linkse kliek in een rechtse hoek te drijven. Omhoog met die BTW. Weg met de spelen. Karig met het brood. Brood dat zich steeds minder laat delen. ‘Wat is er met Nederland gebeurd”‘, hoor je buitenlanders zich al langer hardop afvragen. Ja, wat is er eigenlijk met ons gebeurd”


iGer.nl
Zou het kunnen dat onze sentimenten met ons aan de haal zijn gegaan” In deze eeuw werden we eerst bange burgers en daarna ook nog eens boze burgers. Bang om wat terreur ver weg en dichtbij kon betekenen. En boos over wat we in eigen samenleving aan waarden en instituties kwijt waren geraakt. Een economische crisis heeft ons behalve bang en boos ook nog eens eenzelvig gemaakt. We willen het vanzelfsprekend graag weer beter krijgen, maar vreemd genoeg alleen voor onszelf. De wereld kan ons gestolen worden.
En dan komt Kees van der Malen met zijn slotwoord. En dat wil ik JU per se niet onthouden.
Gek eigenlijk dat een natie, een complete samenleving, in betrekkelijk korte tijd zo vergaand van mentaliteit kan veranderen. Alsof we een ander land zijn geworden.”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””” Zelf vind ik het onbestaanbaar dat we ons zo krampachtig achter de dijken verschansen. Nog altijd zijn we rijke burgers in een rijk land. Een land dat sterk afhankelijk is van de rest van de wereld. Het kan toch niet zo zijn dat we met z’n allen wel aan het buitenland willen verdienen, maar we er verder niets mee te maken willen hebben.
Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik voel me tegenwoordig knap ongemakkelijk als Nederlander. En dus…
WERELDWIJD
Sidderend
in zijn verlangen
af te rekenen
met de wereld
om hem heen
demonen vloeken
woorden krenkend
tot op het bot
wordt hij ont leed
vermaak in zijn
omgeving lacht
hem uit en spreekt
hem toe, de angst
neemt toe
ontreddering
staat hem toe
om van een afstand
neer
te kijken.

Een straat (deel II). Op weg naar het einde, onderweg naar het slot…

Een bloeiende plant in een vensterbank. Juist daar wordt een leven geleefd. In wijken. In straten met namen. In huizen. Met deuren. Met deuren zonder namen. En de gordijnen dicht. Tot…
Mensen attenderen elkaar. Stoten elkaar aan. Houden elkaar staande. En beginnen te praten. Zo’n straat. In zo’n wijk. In zo’n stad. Een auto met zwaailicht stopt in die straat. Niet veel later gevolgd door een neutraal donkerblauwe Volvo. Een man stapt uit. Onder zijn arm een reeks aan documenten. De deur valt in het slot. Op straat beginnen omstanders te mompelen. Niet veel later arriveert een zwarte auto. De achterklep gaat open: een kist wordt het huis ingedragen.
Ik loop langs. Let op de ramen van de Volvo: Monuta, uitvaartverzorging. Dag en nacht bereikbaar. En dan een 0800 nummer. Gratis denk ik en loop door.


iGer.nl