een september tweeduizendenzestien.

Reisverslag: afgerond! Boekje en tekst: verstuurd. Bericht ontvangen van ontvangst. De wereld” Draait door. Het dagelijkse leven: weinig verandering te bespeuren. Wat te eten” Wat te drinken” Een boodschap doen. Koken. Stofzuigen desnoods. Een beetje prutsen. Een veelvoud lezen. Het bed opmaken. Lakens verschonen. Nog een vergeten boodschap doen. Het gras groeit door. Grasmaaien. Een volgend bericht van de ziektekostenverzekeraar. Zij schieten voor en houden in. Een overzicht. Werken met DigiD. En dan gaat het fout. Onderwijl een ander telefoonnummer. Dat nummer werd leeggeroofd. Maar dat wijzigt zich niet zomaar. DAAR MOET JE WEL WAT VOOR DOEN! En dat deed ik niet eerder dan gisteren. Enigszins ontschoten. Maar wie neemt mij dat kwalijk” Hooguit kan ik het mezelf dit keer kwalijk nemen. Hetgeen ik dit keer maar niet doe. Contact opnemen met een helpdesk. Een aardige man die mij door alle volgenden loodst. Een stuurman die zich elders met mij bezighoudt. Een kleine vaart in afwachting van een volgend bericht. Althans, daar gaat zo’n dag of vijf overheen. De boel aan kant, de zaken naar boven verhuisd. Het kastje dat weer nieuwe ruimte geeft. De kaartjes voor het Theater liggen bovenop. Want… het feest gaat weer beginnen, de postzegelclub, de Kick-off van het brugtheaterfestival, exposeren op zondag, de dichterskring, een rondje Ruud, nog wat verder met het weer stoeien, nog een tekst bedenken voor als de bestelde fotoboekwerken op te halen zijn, wat bladeren in een boek omtrent het Kermiswezen in Nederland, van Ria te horen krijgen dat een voice-mail bericht naar haar nummer een week later al doorkomt, even geduld aub, gelijk in het verleden de televisie een storing onder controle probeerde te krijgen. Nu kun je rustig op zoek gaan naar een programma dat je gemist hebt, een begin van een film naar je eigen hand gaan zetten en de recorders het werk laten doen. Een eenvoudige manier om ook de tijd naar jouw hand te zetten…
Dat is de tijd van nu. Dat is, in vergelijking met, een andere tijd. Mijn tijd in het verleden. Een boek dat verschijnt: Hay. Seks en drugs en Rock en Roll. Neuken wat er te neuken viel, roken wat er te smoken viel, drinken wat er te zuipen viel en onderwijl vijftig jaar met die Nederlandse band verder op een ongewis pad. Het lijkt Jagger wel, opa en vader in de dop. Bijzonder dat zijn achtste kind nog jonger zal zijn dan zijn kleinkinderen. Heeft veel weg van Charlie Chaplin. Ook die kreeg op zijn oude dag nog een dochter: Geraldine. En onderwijl gaat Peter Stainz dood. Aan ALS. Wordt wijlen Bert Klunder vereerd met een Grand Cafe dat zijn naam zal gaan dragen. Als onderdeel van het theater De Vest. Gesponsord door Taqua. Een bedrijf dat iets met energie doet. En maakt de omgeving rond Alkmaar zich op voor de mogelijke eerste beving. Tenslotte worden wij ondergronds opgezadeld met Gas uit Rusland. Vrijdag over een week (de 9e) is de Kunst tot de Nacht. De opening, in zekere zin, van de Uitmarkt in Alkmaar. Ik kijk ernaar uit! En wat doe jij…”!


IMG_4764