Een sauna voor de geest!

Natuurlijk luister ik naar het lieflijk gekwinkeleer van een opstandige vogel. Soms word ik door getwinkeleer verrast.
Krijgt een niet bestaand woord een andere klank. Geen valse klank maar ook niet dat oprechte van de zuiverheid. Maar wat wel een rol blijft spelen is de oprechtheid van de dag.


iGer.nl
Waar ik deelgenoot van mag zijn. De grauwsluiers die zich alras door een in kracht toenemende zon de schaduwkanten van de nacht opzoeken. En waarbij er geen sprake kan zijn van schaduwzijden van de dag. Alsof de scherpe kantjes ervan af worden gesleten.” En ook dat lijkt te lukken. Ik hoef daar niets voor te doen. Ik kan het juist doen door het te laten en mij daar geen koude drukte voor op de hals te halen. Ontspannen stap ik door.
Alsof ik de dag die al een aantal uren achter zich heeft liggen probeer in te halen. Maar het is geen wedstrijd.
Het is enkel een constatering. En niet meer dan dat.
Het zijn ook de blaadjes die, tot dit moment, verscholen zitten achter en wat bruin aandoend schilletje. Een wachten op de eerste zonnekracht die wordt aangeboden. Alsof iemand ergens nog even wacht om op een knop te drukken voor alle knoppen, op dit moment, hun kopjes buiten steken.” De krokus denkt er niet over de kop te laten hangen en wedijvert om een plek met het sneeuwklokje. ‘Je tijd voorbij’, klinkt ergens een verdwaald stemmetje fluisterend meegedragen door een windvlaag. Het wit verschiet. Omringd door geel, paars, oranje en alle andere varianten blijft de kop rechtop en laten de blaadjes zich fier bekijken.
Alsof ze willen zeggen: ‘waag het niet om ons zijn ter discussie te stellen! Juist wij vertegenwoordigen het nieuwe seizoen! Wij dragen zorg voor nieuwe pret, nieuwe ontdekkingen en juist nieuwe ontwikkelingen. Door ons zijn zal de crisis gaan ebben, de vloed weten wij te keren en dragen wij zorgen voor een andere behaaglijkheid!’

‘Laat ons staan en houd ons scherp in de gaten. Wij zijn de dag en daardoor jouw toekomst.’

Of mijn gedachten zich ook zo in mijn geest weten te vermaken durf ik toch met grote zekerheid te betwijfelen. Want de dagen blijven zich aaneenrijgen. De weken zijn al maanden geworden en voor ik het goed en wel besef”
Er staat mij volgende week weer wat te wachten. Naast pillen uitzetten. Pillen slikken. Therapie op mijn manier ondergaan en daardoor volgen. Bezigheden en volop de beweging blijven zoeken, noem het lopen en noem het fietsen en ik ga zonder enige inspanning de trap op en nog wat makkelijker neer. Fitness. Een afspraak. Op mijn werk.
Tref her en der wel eens een lotgenoot, een mens met klachten ten aanzien van het hart en houd dan, in zekere zin mijn hart vast. Terwijl dat door de pillen eigenlijk niet zo relevant is. De afspraak met de cardioloog staat pas voor juni op het programma. Zomaar weer wat maanden later. Toen vond ik het zover weg. En nu is dit zomaar weer dichtbij. Met een beetje fantasie kan ik maart op de kalender ook weer omslaan.
Mag ik me weer opmaken voor april, mei en rijg ik weer de eerste twaalf maanden van dit afgelopen jaar aaneen. Ben ik zomaar twee jaar ziek. Geen deelgenoot meer van het arbeidsproces. Ben ik uitgeschakeld. Zonder last of ruggespraak. Afgeschreven maar nog niet uitgeschreven. En denk ik terug aan toen.
Zonder enige bewuste aankondiging een enigszins laconieke reactie toen Dr. H. mij vroeg hoe ik mij voelde. En ik loog geen woord toen ik hem zei: ‘wel goed.’ En dit nog een keer herhaalde toen hij mij wees op een bepaald percentage dat mijn hart zou werken” Toen zag ik er niet zo goed uit.
Nu zie ik er goed uit. Dat zeggen mensen die mij nu zien. Ja, de buitenkant is wel ok”. De binnenkant is en blijft niet zichtbaar maar schijnt wat richting een mispel te gaan. Maar wat je niet ziet weet je niet en deert dus niet. En daardoor blijft de struisvogel nog steeds mijn favoriet. Een emmertje met zand is genoeg om mijn ogen te sluiten.
Een glaasje water om mijn pillen te slikken, tijd en de wandeling die zich als training laat omschrijven en mijn geest” Die alle kanten van de regenboog probeert te ontdekken. Voor zover er kanten aan een regenboog te ontdekken zijn. Maar als je wilt dan kun je alles. En doe ik ook wel van alles.
Al doe ik voor mijn gevoel niet veel. Of misschien toch wel weer wat. Wat dan”! Nu dan dit en straks weer dat. En met in mijn achterhoofd een maandje anders”
Maart bijkans over de helft, april nog meer wikswegen”! Nog even en de 365 dagen van dit moment zijn voorbij. Het voorjaar lonkt, maar houdt zich nog wat schuil. En deze teksten”! Een sauna voor de geest! Mijn geest, terwijl ik nog wat eucalyptus met het water meng”

INKEER

Zo klaag’lijk klinkt

dit schone lied

van duister macht

en dof ellende

zo klaag’lijk klinkt

dit valse lied

van diep geluk

en tranendal.

De klaagzang is

een kommer

spel

in diep doorstaan

emotie

de klaagzang blijkt

een zwanenzang

spel

van diep devotie.


iGer.nl