Een politiek sprookje

Door 30 december 2012

In zekere zin ben ik wel wat verrukt van mezelf (het gaat me te ver om te stellen dat ik ‘gek ben op m’n eige’), maar op sommige momenten zou ik ook wel even geschiedenis willen schrijven. In die zin dat het, wat mij betreft, heel letterlijk dient te worden genomen. Neem nu bijvoorbeeld eens de politiek bij de horens. Daar doet een uitspraak als ‘doe ‘ns normaal man’ heel Nederland op zijn grondvesten schudden. Een uitspraak die ongetwijfeld de boeken der geschiedenis zal gaan halen. En aldaar geboekstaafd wordt. Want wat voor elan bracht de politiek ons op taalkundige gebeid in 2012? Wel nu, een korte bloemlezing.

Moderniseren, uitruilen, over je schaduw heen springen, radiostilte, geen politieke vergezichten, de mensen in hun kracht zetten, geen beloften doen, een kompas hebben, over my dead body, aan de knoppen willen zitten,weglopen, de rug recht houden, knoflooklanden, blanco cheque, stap voor stap, daadkrachtig, samenwerken, solide, excellent, selectie aan de poort, het eerlijke verhaal, de werkelijkheid is, sleutelrol, dunne ijslaag, nu doet u het weer.

Dan zou een verhaal, voor zover de duim het toelaat, er als volgt uit kunnen zien. Natuurlijk met een vastomlijnd begin. Een kader als het ware. En ware dit kader er niet, dan volgen de lijntjes de stippeltjes. Simpelweg door als volgt te beginnen:

‘Er was eens, in een land niet eens zo ver hier vandaan, een man die over zijn eigen schaduw heen kon springen. Dat was voor hem niet zo moeilijk want de man had een gave: de gave om alles om zich heen te moderniseren. Enkel en alleen doordat het hem gegeven was niet te verdwalen in politieke vergezichten. Hij zag ze stomweg niet. Hij had dan ook een pact met zijn aartsrivaal gesloten: eenvoudig weg een kwestie van uitruilen. Hij had namelijk zijn radiostilte ingeruild voor zijn beeldrecht. En met dat recht kon hij tenminste zijn rug recht houden. Daardoor ging hij nu gebukt onder zijn missie: de mensen die van hem afhankelijk waren in hun kracht zetten. En dat viel verduiveld niet mee! Sterker nog, hij kon ze geen enkele belofte meer doen. Maar wat hij zelf heel graag wilde was dat hij niet alleen aan de knoppen wilde zitten, maar daar ook het kompas mee wilde regelen. Tot op een dag hij in een groen, groen, vruchtbaar knollenland terechtkwam: een knoflookland. En stinken dat dit deed. Maar wederom rechtte hij zijn rug. Het gaf nu zeker geen pas om voor die geur weg te lopen. Dat liet hij liever aan zijn aartsrivaal over. Die man was niet alleen kaal maar had ook nog de beschikking over een cheque. Een blanco nota bene. En wat die man niet allemaal aan cijfers tevoorschijn wist te toveren, nou, dat hebben ze geweten.

Stap voor stap zetten aartsrivaal en de schaduwman daadkrachtig passen voorwaarts. Samenwerken leek hen zeer solide, waardoor niet alleen zij, als excellenties excellent naar voren kwamen tot… aan de poort. De weg naar het Torentje werd belemmerd door een man verkleed als een tomaat en een persoon wiens haar veel weg had van een geblondeerde hanenkam. Zij wilders weleens weten wat die beide heren kwamen doen. Jawel, het had veel weg dat daar een selectie zou gaan plaatsvinden. En toen begon het stotteren. Niemand leek meer uit zijn woorden te kunnen komen. En ieder hield een eigen verhaal. Het eerlijke verhaal omtrent de werkelijkheid. De werkelijkheid die de eerlijkheid danig in de weg stond. En staat nog steeds. Want de waarheid leed ook nu weer het onderspit. Met een zure appel in de mond bleef de waarheid maar rondjes draaien. Boven het vuur dat door Mona was ontbrandt. Of liever gezegd: was aangestoken. CdA was dit keer veel voordeliger…

Het Torentje bleef simpel geduldig wachten. Het wachtte op de sleutelrol van de Majesteit. De Majesteit had alle tijd: want ook nu weer ging dit keer het landsbelang voor. Het belang wat doordraaide alsof er niets aan de hand was. De premies die werden geincasseerd, de ophef die ontstond toen de eerste schaatsen op de dunne ijslaag van de extra heffing voor de rijken naar voren kwamen en de modale plaatjes door de cijfertjes op die blanco cheque tevoorschijn kwamen. Solide was nu eenmaal ingeruild voor het ouderwetse solidariteit. Want van solidariteit kan in de moderniteit nu eenmaal geen sprake meer zijn. Neen, hooguit van een stuk minder zijn. En minder is het. Minder wordt het. En minder kan het ook. Al was het alleen door meer te incasseren: vandaar dat het kwartje van Kok ook nu weer op herhaling gaat. Kijk Diederik, nu doe jij het weer! En dan nog een keer! Op deze manier krijgt de natie nog last van het heen en weer.

Zal ik Drs. P. zijn lied nogmaals ten gehore laten brengen: heen en weer, heen en weer, heen en weer en dat nog eens duizendeneen keer!   

Tags: , , , , , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 30 december 2012 om 20:29 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.