Een kwestie van (un)zien.

Het is een kwestie van beheersen, maar wanneer de verleiding als zodanig een ruim aanbod voorschotelt, probeer je dan maar eens in te houden. En wanneer de kans bestaat om alsnog voorgaande jaren te bemachtigen, berg je dan maar, hetgeen ik vandaag doe: (ver0bergen dat wil zeggen de boekwerken nog in de tas houden. Unseen kent echter ook een andere uitvoering: waar 2012 en 2013 handzame uitgaven waren zijn het nu portfolio grote kunstwerken geworden. En dat vraagt weer een ander aanpak dan simpelweg in de boekenkast bergen. Er zal wel weer het een en ander verschoven dienen te worden, naast het feit dat ik ook tegen een boek van een Zweedse fotografe ben aangelopen die maanden in de USA verbleef en haar werk de titel gaf: hurricane season. Hannah Modigh is haar naam en de foto’s in haar boek zijn van een bijzonder karakter. Niet zozeer heeft zij de verwoesting in beeld gebracht, maar meer de gevolgen voor de mensen die deze vormen van weergeweld hebben doorstaan. En dan wordt het eigenlijk een indringende documentaire die zij heeft gemaakt. Zoiets als ‘after the goldrush’ maar dan van een totaal ander karakter. Wanneer de goudkoorts in verdwenen, kwam een desolaat gebied tot onderontwikkeling. Huizen die in elkaar storten, buitelkruid dat zich door de legen straten laat waaien en in dit geval zijn de mensen die zij heeft geportretteerd te vergelijken met dat buitelkruid. Maar de mens laat zich niet altijd door de omstandigheden naar de knoppen helpen, verliest zich niet in het verlies dat is geleden maar vertoont de wilskracht die het de mens toestaat om weer op te krabbelen, de pakken te laten voor wat ze zijn. Niet meer dan pakken en door die pakken aan te pakken, te verplaatsen of ze van nul en generlei waarde te gaan beschouwen, kan de mens verder gaan. Want zonder verliezen zouden we de uitdaging die leven behelst weleens op voorhand als een verloren zaak kunnen gaan beschouwen!